Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

ποτέ δεν ξημέρωσε..κι είμαι ακόμα εδώ..




H παρακάτω ιστορία δεν μιλάει για μένα,ούτε την έγραψα εγώ.
Όμως όταν την διάβασα ένιωσα ότι κάπου εκεί μέσα υπάρχω κι εγώ..
Αυτό το κορίτσι είμαι εγώ.
Γιατί ποτέ μου δεν κατάφερα να δω το ξημέρωμα...





Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι,που τους έπλασε ο Θεός να μην προλαβαίνουν το ξημέρωμα.Η μέρα τους αρχίζει το δείλι και σβήνει την νύχτα.
Ειναι όλοι εκείνοι που τα όνειρα τους δεν υλοποιούνται ποτέ. Χαϊδεύουν μόνο τις ελπίδες τους και μονολογούν αποφασιστικά: Αυριο!

Τους αναγνωρίζεις πολύ εύκολα: Είναι ο κύριος με το καρτερικό ύφος που στέκεται στην ουρά, ενώ πάντα θα βρεθεί κάποιος να χωθεί για να του πάρει την θέση.
Είναι εκείνη η κοπέλα που δεν τρέχει να προλάβει το λεωφορείο, αλλά προτιμά να περιμένει το επόμενο. Είναι όλοι αυτοί που δεν έχουν την τόλμη να κατακτήσουν τους στόχους τους...

Ετσι ήταν και η κοπέλα της ιστορίας μας. Μοναχική,και απίστευτα ρομαντική, ένιωσε το πρώτο ερωτικό σκίρτημα πολυ νωρίς:
Στην πρώτη δημοτικού!

Ερωτεύθηκε λοιπόν ένα πιτσιρικά συμμαθητή της.
Ηταν ένα ροδοκόκκινο παχουλό αγοράκι, με πράσινα μάτια και καστανόξανθα μαλλιά. Τίποτα το εξαιρετικό, όμως στα δικά της μάτια φάνταζε ως άγγελος. Και έτσι τον αποκαλούσε κρυφά από μέσα της: Ο Άγγελος μου!
Όμως, μόνο από μέσα της. Διότι θα προτιμούσε να αντιμετωπίσει όλους τους δαίμονες τις κολάσεως, παρά να αποκαλύψει σ αυτόν ότι τον αγαπούσε.

Θα σου περάσει,της έλεγε η φίλη της που δεν άντεχε άλλο να ακούει τα ποιήματα για τον κρυφό ερωτά της.
Αλλά δεν της πέρασε.
Ο καιρός περνούσε και το αντικείμενο του πόθου της, της έγινε έμμονη ιδέα.
Πάντα αθόρυβα,άρχισε να τον παρακολουθεί. Ηξερε όλες τις κινήσεις του.
Το περίεργο ήταν,ότι εκείνος δεν κατάλαβε ποτέ τίποτα. Μα και να του το έλεγαν, δεν θα το πίστευε.
Διότι εκείνη,στην προσπάθεια της να μην αποκαλυφθεί,του μιλούσε πάντα ψυχρά. Και ας έλιωνε από αγάπη όποτε τον κοιτούσε.

Τα χρόνια πέρασαν. Η κοπέλα τέλειωσε το λύκειο, και χρειάστηκε να μετακομίσει σε άλλη πόλη.
Μα η σκέψη της ήταν πάντα σε εκείνον. Γνώρισε άλλους ανθρώπους, σχετίστηκε κατά περιόδους με διάφορους άντρες. Τώρα το πάθος της για την πρώτη της αγάπη μεταβλήθηκε σε ένα τρυφερό συναίσθημα που δεν την πόναγε πια.

Παντρεύτηκε μάλιστα, και λίγο αργότερα γέννησε ένα αγοράκι.
Το βάφτισε Αγγελο...

Κάποτε, τριαντάρα πια, έμαθε ότι η παλιά της τάξη, θα συγκεντρώνονταν κάπου.
Ετσι για να θυμηθούμε τα παλιά έγραφε η πρόσκληση.

Εφτασε εκεί συγκινημένη. Ηταν όλοι μαζεμένοι.Και εκείνος επίσης. Μιλησανε για όλα και για τίποτα, όπως γίνεται συνήθως σ αυτές τις συγκεντρώσεις
Εκείνος ήταν παντρεμένος, είχε μάλιστα και 3 παιδάκια.
Ολα ήταν μια χαρά.
Μέχρι που εκείνος, της ειπε χαμογελώντας: "δεν θα το πιστέψεις,αλλά όταν ήμουν πιτσιρικάς, ήμουν άγρια τσιμπημένος μαζί σου. Αλλα πως να σου το έλεγα, ήσουνα πάντα τόσο ψυχρή μαζί μου!"
Yπαρχουν κάποιοι άνθρωποι που ποτέ δεν προλαβαίνουν το ξημέρωμα...






Κρίστ.

4 σχόλια:

Άρτεμις είπε...

Αξίζει λέει να παλέψεις για ένα όνειρο...
Κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...
Ακόμα και τα πιο μικρά κι απλά με την αγάπη γίνονται μεγάλα...
Γιατί να τ' αφήνουμε..?
Μερικές φορές δεν θα υπάρξει ευκαιρία δεύτερη...
Δυστυχώς όμως αυτό το καταλαβαίνουμε όταν πια ο ήλιος ανατείλει κι αφήσει τ' όνειρο στη σκιά του χτες...
Σαν απωθημένο να βαραίνει την καρδιά αιώνια...

Κριστ. είπε...

ναι αξίζει.
και τώρα αρχίζω και το καταλαβαίνω..
προσπαθώ..κάνω ότι μπορώ για να μην το αφήσω να χαθεί..
μερικά πράγματα όμως θέλουν τον χρόνο τους..είναι νωρίς ακόμα μες στον κόσμο αυτό..
αν καταλάβει πως πραγματικά αισθάνομαι θα φύγει..και δεν θέλω..
ίσως κάπου,κάποτε ξαναβρεθούμε.
ίσως και να μην τον ξαναδώ ποτέ..
όμως δεν μπορώ..όχι τώρα..

ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο =/

Ανέμη είπε...

Θεέ μου...διάβαζα αυτό το post και απλά δεν το πίστευα...ναι,είμαι κι εγώ ένας απο τους ανθρώπους που ποτέ δεν προλαβαίνει το ξημέρωμα...και το εχω ζήσει αυτό...όχι μόνο μια φορά...ίσως παραπάνω...
Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ που ανακάλυψα οτι δεν είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που το βιώνει αυτό,αλλά ανήκω σε μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων...ή αν πρέπει να λυπηθώ που υπάρχουν κι άλλοι που περνάνε το ίδιο...και δεν είναι διόλου ευχάριστο...
Τώρα αναρωτιέμαι...σχετικά με ένα πράγμα:είναι δυνατόν η μοίρα μας να αλλάξει??Να τολμήσουμε κάποτε??Να δούμε τον ξημέρωμα και όχι μόνο κάποιες δειλές ακτίνες??Ή θα μείνουμε έτσι για πάντα...λίγο πιό πίσω απ'αυτό που πασχίζουμε να φτάσουμε??

Κριστ. είπε...

Ανέμη,δεν ξέρω,πραγματικά δεν ξέρω.Λένε ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν αλλάζει και το πιστεύω.Όμως πάντα μπορούμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας..να δούμε κι εμείς μερικές αχτίδες φωτός.Κι εγώ νόμιζα πως είμαι η μόνη..Δυστηχώς ή ευτυχώς υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα κι εσένα.Κάνω προσπάθειες να το ξεπεράσω,όμως εν τέλη μένω πάντα εκεί.Κρυμμένη πίσω απο ένα σύννεφο.Ελπίζω με το πέρασμα του χρόνου να είναι όλα καλύτερα και για τις δυό μας =)


καλώς ήρθες στον ουρανό μου.


Κάπου πάνω απ το ουράνιο τόξο.
Κρίστ.