Kαι όμως είμαι ακόμα εδώ..

..και αυτό το καλοκαίρι :)
Ω ναι,είμαι εδώ και είμαι πραγματικά και απόλυτα ευτυχισμένη.Φαίνεται πως ο Θεός πιστεύει πως ένας χρόνος κατάθλιψης ήταν αρκετός για να πληρώσω όσα λάθη έκανα.
Είχα σχεδόν ξεχάσει σε ποια ψυχολογική κατάσταση ήμουν όλη την χρονιά ώσπου βρήκα ανάμεσα στα ημερολόγιά μου ένα μικρό μπλε μπλοκάκι με αστεράκια.
Το άνοιξα σε μια τυχαία σελίδα και τότε το είδα...Δεν έγραφα ημερολόγιο όλη την χρονιά όμως φαίνεται εκείνη την μέρα ήθελα πραγματικά κάπου να τα γράψω..

20/10/09

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!Δεν θέλω άλλο διάβασμα ρε γαμώτο!Που είμαι εγω;Χάθηκα ανάμεσα στα ανώμαλα ρήματα και τις κλίσεις..Είναι απλά ΤΟΣΟ διαφορετικά φέτος..Κι εγώ η ίδια είμαι διαφορετική..Πολύ πιο κλειστή,πιο μπερδεμένη,πιο δυστυχισμένη..Μου λείπει..Τον χρειάζομαι..Όμως ξέρω ότι τίποτα πια δεν θα είναι όπως πριν.Δεν θέλω να κάνω αρνητικές σκέψεις..Ειδικά τώρα δεν με παίρνει να επηρεάζομαι..Αλλά...Υπάρχει ένα μεγάλο ΑΛΛΑ..!Νιώθω άδεια,κενή..ΤΙΠΟΤΑ!Το απόλυτο κενό.Ούτε ευτυχία,ούτε δυστυχία.Ίσως επειδή δεν έχω χρόνο να σκεφτώ..Τα βράδια του Σαββάτου είναι τα χειρότερά μου.Δεν θέλω να βγαίνω,είναι ανούσιο χωρίς αυτόν.Νιωθω πως όλα είναι μάταια και επιφανειακά μακριά του..Τότε λοιπόν,που μου μένει λίγος χρόνος να σκεφτώ,με πιάνει το παράπονο..Και αυτό είναι το ξέσπασμα για όλη την εβδομάδα.Αυτό λοιπόν είναι το περιβόητο Σαββατόβραδό μου που άλλοι το περιμένουν πως και πως..Τώρα που κάθησα και τα σκέφτηκα,αναρωτιέμαι..Είναι ζωή αυτή που ζω;;;;Έτσι θα είναι δηλαδή για τα επόμενα 2 χρόνια;Και ωραία,πες πως διαβάζω και περνάω εκεί που θέλω..Αυτός;Τι θα γίνει;Θα χαθούμε..Θα χαθούμε για πάντα ίσως..Και για μένα δεν υπάρχει πραγματική ζωή χωρίς αυτόν..Υποκατάστατα ζωής,ίσως..Όμως για πόσο διαρκούν αυτά;Κάποτε θα τελειώσουν..Και τότε θα μείνω πάλι μόνη μου να αναπολώ το παρελθόν..Τέσπα ας σταματήσω εδώ γιατί θα με πάρουν τα κλάματα και δεν πρέπει..Είπαμε,αυτό είναι για το Σάββατο :/

Διάβασα αυτά και θυμήθηκα τα πάντα..Τον πόνο στο στήθος,τον μόνιμο κόμπο στην κοιλιά,το πιάσιμο της αναπνόης,τα ξεσπάσματα...Κατάφερνα να τα ελέγχω όμως..Ταυτόχρονα διάβαζα..Και τα κατάφερνα!Ήμουν ΤΟΣΟ υπερήφανη γι αυτό..Και πάνω απ΄ολα γιατί κανείς δεν είχε καταλάβει σε πόσο άσχημη ψυχολογική κατάσταση ήμουν..Είχα να βγω 4 μήνες..Είχα χαθεί απ όλους και απ όλα αλλα δεν φάνηκαν να νοιάζονται και πολύ..''Καλύτερα,δεν θα έχω ενοχλητικές ερωτήσεις''σκεφτόμουν..Μόνο η Άλεξ κατάλαβε πως κάτι είχα..ΜΟΝΟ αυτή..Την αγαπάω τόσο πολύ..Μου στάθηκε όσο κανένας άλλος αυτή την χρονιά..Μετά τον Γενάρη τα πράγματα άρχισαν να καλυτερεύουν..Ούτε τότε έβγαινα..ίσως κάποια φορά,σπάνια..Όμως οι μέρες στο σχολείο είχαν γίνει ποιο φωτεινές..Άλεξ,Πάνος,Νίκος,Στέλιος,Μαράκι και μερικά άλλα παιδιά..Τι θα έκανα χωρίς εσάς;Επιτέλους,ΓΕΛΟΥΣΑ ΑΛΗΘΙΝΑ!

Και τώρα μπορώ να πω πως είμαι ξανά ευτυχισμένη..Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει όμως είμαι ευγνόμων γι αυτό..Δεν ζητάω τίποτε άλλο από την ζωή μου..

''Τα είχα όλα μια φορά μα ήθελα παραπάνω..''Όχι,τίποτα παραπάνω δεν θέλω.Μου φτάνει να έχω δίπλα μου ανθρώπους που αγαπώ και μ αγαπούνε.

Και εσένα.Και ας μην ξέρω αν μ αγαπάς..Η αγάπη μου φτάνει και για τους δυό μας :)

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα' σαι πάντα δικός μου
...θα
είμαστε πάντα μαζί..

Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα 'ναι η ψυχή
μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί..

Kρίστ. 

H φωτογραφία έχει τραβηχτεί στο ενετικό λιμάνι τωνXaνίων.

Φωτογράφος:Πάνος

Μοντέλο:Moi 8)

Η σονάτα του σεληνόφωτος-Γιάννης Ρίτσος.

(Ανοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μία ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ' τα δυο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η γυναίκα με τα μαύρα έχει εκδώσει δυο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η Γυναίκα με τα μαύρα μιλάει στον νέο.)
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα.

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως τη μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφορη κι αϋλη,
τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κ' η φθορά του.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου,
σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου - η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ' η καρδιά μου).
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει –
θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σε να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου
απ’ την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής απ’ τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, - όχι η φωτογραφία που κοιτάς με τόση δυσπιστία –
λέω για την πολυθρόνα, τόσο αναπαυτική,
μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι
και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει
- μιαν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,
πιο στιλβωμένη απ’ τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα
δίνω στο στιλβωτήριο της γωνιάς,
ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος
λικνισμένο απ’ την ίδια του ανάσα,
τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δυο
σα να μην είχε τίποτα να κλείσει
ή να κρατήσει ή ν’ ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό. Πάντα μου
είχα μανία με τα μαντίλια,
όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο,
τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο στους αγρούς
με το λιόγερμα
ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το σκουφί που φοράνε
οι εργάτες στο αντικρινό γιαπί
ή να σκουπίσω τα μάτια μου, - διατήρησα καλή την όρασή μου
ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μια απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια.

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι
ν’ απασχολώ τα δάχτυλα μου. και τώρα θυμήθηκα
πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο
με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δυο ξανθές πλεξούδες
- 8, 16, 32, 64 -
κρατημένη απ’ το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς
όλο φως και ροζ λουλούδια,
(συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια – κακή συνήθεια) – 32, 64 -
κ’ οι δικοί μου στήριζαν
μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο.
Λοιπόν, σου ‘λεγα για την πολυθρόνα –
ξεκοιλιασμένη – φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα –
έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,
μα που καιρός και λεφτά και διάθεση – τι να πρωτοδιορθώσεις; -
έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα
τα’ άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. εδώ κάθισαν
άνθρωποι που ονειρεύθηκαν μεγάλα όνειρα,
όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε,
και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ’ το χώμα
δίχως να ενοχλούνται απ’ τη βροχή ή το φεγγάρι.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή της μαρμάρινης σκάλας τ’ Αι Νικόλα,
ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις κι εγώ θα γυρίσω πίσω
έχοντας στ’ αριστερό πλευρό μου τη ζέστα
απ’ το τυχαίο άγγιγμα του σακακιού σου
κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα από μικρά συνοικιακά παράθυρα
κι αυτή την πάλλευκη άχνα απ’ το φεγγάρι
που ‘ναι σα μια μεγάλη συνοδεία ασημένιων κύκνων –
και δε φοβάμαι αυτή την έκφραση, γιατί εγώ
πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα άλλοτε με το Θεό που μου εμφανίστηκε
ντυμένος την αχλύ και τη δόξα ενός τέτοιου σεληνόφωτος,
πυρπολημένη απ’ τα’ αδηφάγα μάτια των αντρών
κι απ’ τη δισταχτικήν έκσταση των εφήβων,
πολιορκημένη από εξαίσια, ηλιοκαμένα σώματα,
άλκιμα μέλη γυμνασμένα στο κολύμπι, στο κουπί, στο στίβο,
στο ποδόσφαιρο (που έκανα πως δεν τα ‘βλεπα)
μέτωπα, χείλη και λαιμοί, γόνατα, δάχτυλα και μάτια,
στέρνα και μπράτσα και μηροί (κι αλήθεια δεν τα ‘βλεπα)
- ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς ό,τι θαυμάζεις,
σου φθάνει ο θαυμασμός σου, -
θέ μου, τι μάτια πάναστρα, κι ανυψωνόμουν
σε μιαν αποθέωση αρνημένων άστρων
γιατί, έτσι πολιορκημένη απ’ έξω κι από μέσα,
άλλος δε μου ‘μενε παρά μονάχα προς τα πάνω ή προς τα κάτω. –
Όχι, δε φτάνει.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με,
γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, έμεινα μόνη
ανένδοτη, μόνη και πάναγνη,
ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη,
γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού,
στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μείνουνε σα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο
πέρα απ’ τη ζωή μου και τη ζωή σου, πέρα πολύ. δε φτάνει.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ’ το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δεν τολμάς να τ’ ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι, παρ’ όλους τους νεκρούς του, δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να απ’ τους νεκρούς του
να ζει απ’ τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του σ’ ετοιμόρροπα κρεβάτια και ράφια.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες την άχνα της βραδιάς,
είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλητη,
κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,
κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή
παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.
Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι – πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, - πώς να το φέρω; - Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Φορές-φορές, την ώρα πού βραδιάζει, έχω την αίσθηση
πως έξω άπ’ τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης
με την γριά βαριά του αρκούδα
με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια
σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο
ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο
και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο
και δεν τ' αφήνουν πια να βγουν έξω
μ' όλο πού πίσω απ' τούς τοίχους
μαντεύουν το περπάτημα της γριάς αρκούδας –
κ' η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της,
μην ξέροντας για που και γιατί –
έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια να χορεύει στα πισινά της πόδια
δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της
να διασκεδάζει τα παιδιά, τούς αργόσχολους τους απαιτητικούς
και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα
αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά, παίζοντας έτσι το τελευταίο παιχνίδι της, δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση,
την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων,
στους κρίκους των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της,
την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή
με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου - έστω κ' ενός αργού θανάτου-
την τελική της ανυπακοή στο θάνατο με τη συνέχεια και τη γνώση της ζωής
που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ' τη σκλαβιά της.

Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;
Κ' η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται
υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,
χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλια της στις πενταροδεκάρες
που τις ρίχνουνε τα ωραία και ανυποψίαστα παιδιά
(ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)
και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε
το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ , ευχαριστώ.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας. Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν
σα στρόγγυλα, μεγάλα μάτια πίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια και όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου
– δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν’ ανέβω πάλι στην επιφάνεια –
ο δίσκος μου πέφτει απ’ τα χέρια άηχος, - σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ’ την ανάσα μου ν’ ανεβαίνουν, ν’ ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντας τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;

Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού,
κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω – όχι, τα δίνω
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν – πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να ‘ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;

Άσε να σου κουμπώσω το πουκάμισο – τι δυνατό το στήθος σου,
τι δυνατό φεγγάρι, - η πολυθρόνα, λέω
– κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ’ το τραπέζι
μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω
να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου – μην κοιτάξεις μέσα,
είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει – μην κοιτάξεις, μην κοιτάχτε,
ακούστε που σας μιλάω – θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος
ωραίος, ανάλαφρος – θα πέσεις, -
ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές – δεν τις ακούτε;

Βαθύ βαθύ το πέσιμο,
βαθύ βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ’ ανοιχτά φτερά του,
βαθιά βαθιά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, -
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης,
όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις. Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα – ο εξαίσιος ίλιγγος.
Έτσι κάθε απόβραδο
έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.
Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντι για καμιάν ασπιρίνη
άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονοκέφαλό μου
ν' ακούω μες στους τοίχους τον κούφιο θόρυβο
πού κάνουν οι σωλήνες του νερού,
ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη,
ξεχνιέμαι κ' ετοιμάζω δυο - ποιος να τον πιει τον άλλον; -
αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει
ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας
απ' το παράθυρο τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου
σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου που έρχεται να με πάρει
με τα μαντίλια μου, τα σταβοπατημένα μου παπούτσια,
τη μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματά μου,
χωρίς καθόλου βαλίτσες - τι να τις κάνεις; -
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θα ‘ρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι –
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της
με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοια μας και τα γερατειά μας,-
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματά σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

(Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα ‘κρυβε το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μία πολύ γνώστη μουσική φράση. Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε χαμηλόφωνα η «Σονάτα του Σεληνόφωτος», μόνο το πρώτο μέρος. Ο νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κ' ίσως συμπονετικό χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα απελευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αϊ-Νικόλα, πριν κατεβεί τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, -ένα γέλιο δυνατό, ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να ‘ναι το ότι δεν είναι καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο, ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και θα πει «η παρακμή μίας εποχής». Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του. Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ' το σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνιές του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; το ραδιόφωνο συνεχίζει.)

Kρίστ.

Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα . . .

Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,σε είδα να κρεμάς την πρώτη μου ζωγραφιά επάνω στο ψυγείο, και αυτομάτως ήθελα να ζωγραφίσω και άλλη.
.
Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,σε είδα να ταΐζεις μια αδέσποτη γάτα, και έμαθα ότι ήταν καλό να είσαι καλός με όλα τα δημιουργήματα Του Θεού.
.
Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,σε είδα να φτιάχνεις το αγαπημένο μου κέικ, και έμαθα ότι τα μικρά πράγματα, μπορεί να είναι πολύ σημαντικά πράγματα στην ζωή.
.
Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,σε άκουσα να λες μια προσευχή, και ήξερα ότι θα υπήρχε ένας Θεός που πάντα θα μπορούσα να του μιλήσω και έμαθα να πιστεύω στον Θεό.
.
Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,σε είδα να φτιάχνεις ένα γεύμα και να το πηγαίνεις σε ένα φίλο που ήταν άρρωστος, και έμαθα ότι όλοι πρέπει να φροντίζουμε ο ένας για τον άλλον.
.
Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,σε είδα να δίνεις τον χρόνο σου και τα χρήματα σου για να βοηθήσεις ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα, και έμαθα ότι αυτοί που έχουν κάτι πρέπει να δίνουν σε αυτούς που δεν έχουν.
.
Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,είδα πώς χειριζόσουν τις υποχρεώσεις σου ακόμα και όταν δεν αισθανόσουν τόσο καλά, και έμαθα ότι πρέπει να γίνω υπεύθυνος όταν μεγαλώσω.
.
Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,είδα δάκρυα να κυλούν από τα μάτια σου, και έμαθα ότι καμιά φορά ορισμένα πράγματα πονάνε, αλλά είναι καλό να κλαις.
.
Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,είδα ότι νοιαζόσουν και ήθελα να είμαι όλα όσα θα μπορούσα να είμαι.
.
Όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,πήρα ζωής μαθήματα που έπρεπε να μάθω για να είμαι ένας καλός και σωστός άνθρωπος σαν μεγαλώσω.
.
Όταν έσυ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα,σε κοίταξα και ήθελα να σου πω «Ευχαριστώ για όλα τα πράγματα που είδα, όταν εσύ νόμιζες ότι εγώ δεν έβλεπα»

-Aφιερωμένο στους γονείς μου :)-

Kρίστ.

Tο τελευταίο καλοκαίρι.

Έφτασε.

Γεμάτο υποσχέσεις,χρώματα,αρώματα,διάβασμα..

Θεέ μου..διάβασμα..

Θα τα καταφέρω όμως..

Έχω πια εμπιστοσύνη στον εαυτό μου..

Έχει όμως και κάτι μελαγχολικό αυτό το καλοκαίρι..

Είναι βλέπεις το τελευταίο καλοκαίρι της σχολικής μας ζωής..Περιμένοντας την τελευταία τάξη..Γ λυκείου..Η τελευταία τάξη..Η τελευταία παράσταση...Μετά η αυλαία κλείνει και η πραγματική ζωή αρχίζει..Περίεργο συναίσθημα...Χαρμολύπη..Πικρία μαζί με ανακούφιση..

Το ξέρω πως θα χαθώ απ όλους και απ όλα..Το ξέρω γιατί εγώ θα το επιλέξω..Πάντα έτσι έκανα..Όποτε πήγαινα να δεθώ παραπάνω με κάποιον έφευγα..Πάντα φοβόμουν αυτό το δέσιμο,τον πόνο του αποχωρισμού..Για να μην πονέσω λοιπόν,απλά προσπαθούσα να μην δένομαι καθόλου..Απλά..να..με σένα είναι αλλιώς..Δεν θέλω να δεθώ αλλά το κάνω άθελά μου..Δεν μπορώ να καταλάβω τι σόι μαγική επιρροή είναι αυτή που ασκείς πάνω μου...Προχθές σου απάντησα δήθεν αδιάφορα πως ναι,δεν θα δηλώσω καθόλου Αθήνα...Είδα το βλέμμα σου..Πόσο με πόνεσε..Όλα είναι εναντίον μας..Πάντα ήταν..Εμπόδια παντού..Έχω μάθει πια να μην κυνηγάω το ακατόρθωτο..Όπως τα φέρει η ζωή..Ξέρεις κάτι όμως;Γιατί όποτε σε βλέπω έχω αυτή την αίσθηση πως δεν θα σε χάσω ποτέ;Ό,τι κι αν γίνει..Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο έντονο με σένα..Ποτέ δεν μπόρεσα να το εξηγήσω..Δεν ζητάω εξηγήσεις όμως πια..Είναι το τελευταίο καλοκαίρι μας σαν μαθητές..Μετά όλα αλλάζουν..Μεγαλώσα..Μεγάλωσες..Μεγαλώσαμε μαζί...Εγώ είμαι εγώ,εσύ είσαι εσύ και αυτό είναι το τελευταίο καλοκαίρι μας...Ας το ζήσουμε χωρίς ενδοιασμούς. :)

''Εμείς δε ζούμε σε άλλη εποχή
η μοίρα μας έταξε σε αυτή
ο ουρανός δεν κρύβει από πάνω θεό
κι εσύ είσαι εσύ κι εγώ είμαι εγώ''

Kρίστ.

Ουτοπία..

You may not be her first,her last,or her only.But if she loves you now,what else matters?She's not perfect-you aren't either,and the two of you may never be perfect together but if she can make you laugh,cause you to think twice and admit to being human and making mistakes,hold onto her and give her the most you can.She may not be thinking about you every second of the day, but she will give you a part of her that she knows you can break - her heart. So don't hurt her, don't change her, don't analyze and don't expect more than she can give. Smile when she makes you happy, let her know when she makes you mad, and miss her when she's not there." -Bob Marley 



Kανείς δεν το εφαρμόζει,έτσι;




Κρίστ.

Για σένα.(δεν χρειάζεται να το διαβάσετε οι υπόλοιποι)

Ω ναι,να με και πάλι :P
Γιατί και να μην θελω να σου μιλάω απλά δεν μπορώ..
Γιατί όσο και να μην θέλω να νιώθω,να θυμάμαι.. είναι αδύνατον.
Γιατί σ αγαπώ.
Χωρίς να με νοιάζει αν μ αγαπάς εσύ.Βέβαια θα ήμουν πολύ πιο ευτιχισμένη αν ήταν αμοιβαίο.
Αλλά δεν είναι και δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό.Απλά δεν με πειράζει πια..Είναι ωραίο να αγαπάς έστω και μόνος σου..Και ας ξέρω πως με θεωρείς δεδομένη..Με πληγώνει αυτό βέβαια,θίγει την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό μου..Όμως το ήξερες πως σ αγαπώ,το ξέρεις και θα το ξέρεις για πάντα..Και φταίω εγώ που στο φανέρωσα,όμως δεν το μετανιώνω..Νόμιζα πως δεν κάνεις κινήσεις γιατί δεν ξέρεις πως νιώθω..Αστείο μου φαίνεται πως πίστευα κάτι τέτοιο..Το ξέρεις και μάλιστα πολύ καλά..Ξέρεις πως μπορείς να με κάνεις ό,τι θέλεις γι αυτό και όλα αυτά..Όποτε νιώθεις μόνος ή έχεις χρόνο ξαναγυρίζεις στην Χριστίνα έτσι;Γιατί είναι η εύκολη λύση,γιατί θα είναι πάντα εδώ για σένα..Ναι αλήθεια έιναι..θα είναι εδώ..αλλά ως πότε;Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σαν και μένα δεδομένοι..και σου ζητώ ειλικρινά συγγνώμη που σε έχω κακομάθει τόσο..Γιατί θα πληγωθείς πολύ στην ζωή σου όταν το συνιδητοποιήσεις αυτό και δεν θέλω..Γιατί όπως προείπα σ αγαπώ και σε νοιάζομαι..Ίσως τα αρνείσαι όλα αυτά..Όμως θυμήσου κάτι..Το καλοκαίρι,δεν ήμουν πια δεδομένη,έτσι;Τότε μόνο άρχισες να νοιάζεσε..έκανες όλα αυτά που ήθελα να είχες κάνει αυτούς τους 6 μήνες και τα οποία τα έκανες μόνο τότε που φοβήθηκες ότι δεν με είχες πια δεδομένη..Σκέφτηκα πολλές φορές μέσα στην χρονιά να ξανακάνω κάτι σχετικό με το καλοκαίρι ώστε να ξαναενδιαφερθείς..αλλά δεν μπόρεσα..απλά δεν μπόρεσα..όχι πως το καλοκαίρι μου ήταν εύκολο,απλά τότε ήθελα να ξεχάσω..να μην πονάω..όμως τελικά πόνεσα χειρότερα..τέρμα αυτά λοιπόν μέχρι να κλείσουν οι πληγές...βασικά τέρμα όλα..διάβασμα τώρα..και ας πονάω ώρες ώρες τόσο πολύ που μου έρχεται να λιποθυμήσω..τα λέω πολύ μελό έτσι;Χα,και δεν έχεις δει ακόμα τίποτα..Πόσες σελίδες ημερολογίου έχω χαλάσει για σένα;ΑΠΕΙΡΕΣ.Δεν ξέρω γιατί και πως κόλλησα έτσι..Δεν ξέρω..Απλά νιώθω πάλι αυτο το κενό στο στομάχι..Τέσπα,γράφω ασυναρτησίες..Το ξέρω πως σου ειναι εύκολο να με ξεχάσεις και σε παρακαλώ κάνε το..θα είναι καλύτερα και για τους δυό μας..μακάρι να το έχεις κάνει ήδη..αν υπήρχε κάτι για να ξεχάσεις δηλαδή..Μου φαίνεται πως ώρες ώρες μιλάω λες και αισθανόμαστε τα ίδια..αφού το ξέρω μέσα μου πως ποτέ δεν ένιωσες όπως εγώ..εγώ ουσιαστικά σε κυνήγησα..αν δεν έκανα εγώ πρώτο βήμα,δεν θα γινόταν τίποτα(και ας νομίζεις πως το έκανες εσύ,εγώ το έκανα και ας μου ήταν δύσκολο).Έπειτα θα μου πεις ''ποιό πρώτο βήμα και κουραφέξαλα;φίλοι ήμασταν ουσιαστικά''..Για σένα ίσως..Για μένα όμως ήσουν πάντα κάτι παραπάνω..Δεν ξέρω πως το λένε αυτό το κάτι παραπάνω,δεν έχω μάθει να βάζω ετικέτες στα αισθήματα μου..Σε αγάπησα..ναι..παραπάνω από φιλικά,παραπάνω από ερωτικά..Πάντα όμως εμένα ρώταγες λες και περνούσα ανάκριση..''Πως αισθάνεσαι για μένα;Μ αγαπάς;Είμαστε φίλοι τώρα;'' Ρώτησες ποτέ τον εαυτό σου;Ρώτησες ποτέ τον εαυτό σου πως αισθανόμουν εγώ;Πάντα μου μιλούσες για όλα τα άσχετα θέματα..Δεν λέω..μου άρεσε που τα συζητούσαμε όλα αυτά όμως αυτή ήταν η ουσία;Πότε μου είπες πως ένιωθες εσύ;Πότε μου το έδειξες;Δεν λέω..έκανα κι εγώ πολλά λάθη,όμως δεν φταίω μόνο εγώ όπως με είχες κάνει να πιστεύω..Δεν φταίω μόνο εγώ για όλα τα λάθη στον πλανήτη ρε γαμώτο.Έχω βαρεθεί να αισθάνομαι ενοχές για τα πάντα...Όμως πια ξέρω την απάντηση..Δεν μου είπες ποτέ τι ένιωθες face to face γιατί πολύ απλά ούτε εσύ ήξερες τι ένιωθες..Γιατί πολύ απλά δεν ένιωθες κάτι για μένα..Απλά κολακεύτηκες που σου είπαν πως μου αρέσεις,έτσι;Γι αυτό και τα περίμενες όλα από εμένα..Αναρωτιέμαι,αν δεν σου μιλούσε η Άλεξ θα έκανες κάτι;Μάλλον όχι..Αισθάνθηκα πολύ άσχημα που το έκανα αυτό ξέρεις..Πολύ λυσσαρα να το πω..Όμως δεν το έκανα για να μου πεις να τα φτιάξουμε ή κάτι τέτοιο..Ούτε που το περίμενα αυτό να σου πω την αλήθεια..Απλά ήθελα να ξέρεις πως νιώθω..Γιατί και τότε όπως και τώρα ήμουν τόσο χαζή που πίστευα πως δεν ήξερες..
Τέσπα,μίλησα πολύ..Το ξέρω δεν σ αρέσει να μιλάς για το πως νιώθεις..όποτε με έπιαναν οι συναισθηματισμοί μου πάντα το απέφευγες..Απλά να...ώρες ώρες θέλω τόσο πολύ να με πάρεις αγκαλιά και να μου πεις ''σ αγαπώ''..Ουτοπία ε;Δεν είσαι εσύ τέτοιος τύπος και δεν σε κατηγορώ..Βασικά δεν είσαι με μένα..Με κάποια άλλη δεν ξέρω.Σίγουρα όταν είσαι ερωτευμένος με κάποια θα το κάνεις αυτό...Και είμαι σίγουρη πως θα την κάνεις πολύ ευτιχισμένη αυτήν την κάποια άλλη..Γιατί είσαι καλό παιδί και ξέρεις να νοιάζεσαι και να φροντίζεις τον άλλον..και πιστεύω πως ξέρεις ν αγαπάς πραγματικά αυτούς που αξίζουν την αγάπη σου...Έχεις τόση αγάπη μέσα στην ψυχή σου..Το ξέρω..το είδα..Ασε τους άλλους να ψάξουν για να σε βρουν..Μην γίνεις επιφανειακός γιατί δεν είσαι..Μείνε όπως είσαι..Κι εγώ είμαι εδώ ό,τι κι αν λέω..Δεδομένη δεν είπαμε;Μπορείς να το πεις και καβάντζα...μπορείς να το πεις και θύμα..Πες το όπως θες,εγώ εδώ είμαι.

Χριστός Ανέστη!
Χρόνια πολλά σε όλους.

ΥΓ.Συγγνώμη για τις ασυνταξίες και τα ορθογραφικά.Είναι ένα κείμενο απλά με όλα ήθελα να του πω ένα χρόνο τώρα..αν και τα περισσότερα τα ξέρει..Δεν χρειάζεται να το διαβάσετε ούτε να αφήσετε σχόλια..Μου φτάνει να το διαβάσεις εσύ.

Κρίστ.

Πάντα σε γυρνάει κάτι απ το χτες.

Είναι κάτι στιγμές που χωρίς να το θες ο νου σου πάει σε εκείνο το πάνω ράφι..Σ εκείνο που επίτηδες είναι ψηλό για να μην το φτάνεις εύκολα...Έτσι και σήμερα..Πήρα μια καρέκλα και ανέβηκα..Τράβηξα στην τύχη ένα από τα 5 μου ημερολόγια..Το δεύτερο ήταν...Έκτη δημοτικού με πρώτη γυμνασίου..Αν θα έπρεπε να βάλω έναν τίτλο σε αυτά τα χρόνια θα ήταν ''Καλομοίρα'' ή ''Μια ξαφνική αλλαγή''..Ο πρώτος τίτλος ταιριάζει καλύτερα στην έκτη δημοτικού και στο κόλλημά μου με την Καλομοίρα και τα ''φιλά-κιαααα'' της.Ο δεύτερος στην 1η γυμνασίου όπου προσπαθούσα να δείξω το τελείως αντίθετο απο αυτό που ήμουν στο δημοτικό μπας και με αποδεχτούν...Όλα αυτά αποτελούν παρελθόν πια...Παρατήρησα όμως μια σελίδα..Την διάβασα και ένα ρίγος με διαπέρασε..Γιατί τελικά δεν έχουν αλλάξει όλα..

Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2006

Το να είσαι σε διακοπές δεν είναι εύκολο πράγμα αγαπητέ και σιωπηλέ μου Άρη!(έτσι έλεγα το ημερολόγιό μου απο το di-ary).Συγγνώμη,ελπίζω να μην προσβλήθηκες τώρα.Το να είσαι σιωπηλός είναι φυσικό για σένα,τα ημερολόγια δεν μιλούν ποτέ.Όμως μερικές φορές θα μου άρεσε να μιλούσες λιγάκι ή να μου άφηνες μικρά σχόλια δίπλα σε όσα γράφω,σαν αυτά που σημειώνει η μάγισσα Ζαφείρω στην άκρη των εκθέσεων.Ξέρω κ εγώ,ίσως θα μπορούσες να μου δίνεις καμιά συμβουλή,να μου λες αστεία ή να μου απαντάς.Πάντως είσαι πολύ καλός που πάντα ακους όσα σου γράφω.Και αυτό με βοηθάει το ίδιο..Τέλως πάντων,όπως κατάλαβες πανέξυπνέ μου Αρούλη βαριέμαι φοβερά.Αλλά δεν θέλω να ανοίξουν και τα σχολεία.Ποιός έχει όρεξη για διαβάσματα και διαγωνίσματα στην μέση του χειμώνα;Ίσως ο Δ. αλλά πάντως όχι εγώ.Τώρα που το σκέφτομαι δεν σου έχω μιλήσει γι αυτόν.Απο τότε που μπήκα στο γυμνάσιο ο Δ. κι εγώ έχουμε γίνει πολύ καλοί φίλοι.Μιλάμε πολύ στην αυλή αλλά και έξω από το σχολείο.Φυσικά ο Γ. και ο Ρ. κάνουν σαν βλάκες και λένε ότι ο Δ, κι εγώ τα έχουμε κλπ.Όμως είμαστε μόνο φίλοι και αυτό είναι πολύ όμορφο και πολύ παράξενο.Αν μια μέρα στο σχολείο λείψει η Φ. ή η Ε.για να σου δώσω ένα παράδειγμα,εγώ στεναχωριέμαι λιγάκι.Αλλά αν μια μέρα λείψει ο Δ. μου έρχεται κάτι σαν ζάλη,σαν η απουσία του να είναι πιο μεγάλη,πιο,πως να το πω..επικίνδυνη..Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις αλλά προσπαθώ να σου εξηγήσω.Τέλως πάντων καλέ μου Άρη,αποφάσισα να σου γράφω πιο πολύ γι αυτόν μόλις ανοίξουν τα σχολεία κι ελπίζω να μην σε πειράζει.Κατά βάθος είμαι σίγουρη ότι δεν σε πειράζει γιατι εσυ κι εγώ πάντα είχαμε τα ίδια γούστα!Πάω στην γιαγιά!Γειά σου!

Πώς γίνεται μετά από τόσα χρόνια αυτό το αίσθημα να μένει ίδιο;Και τελικά τι είναι;Αγάπη ή απωθημένο;
Ποτέ δεν θα μάθω..
Πόσο καιρό έχω να γράψω ημερολόγιο;Ένα χρόνο και παραπάνω..Δεν έχω το κουράγιο πια..Τότε όλα ήταν ξεκάθαρα..Τώρα όλα είναι μπερδεμένα..Για τι να πρωτογράψω;Τι είναι η αλήθεια και τι το ψέμα;Πως ξεχωρίζουμε την αγάπη απο ένα απλό απωθημένο;

ΠΩΣ;




ΥΓ.Στην φωτογραφία είμαι εγώ 6 χρονών.Μόνο όταν μου έδιναν κάτι να διαβάσω έπινα το γαλα μου :P

Kρίστ.

Kαλά να είσαι =)

Έχω ακόμα πολλά που θέλω να σου γράψω
Νιώθω πως δεν άλλαξα και ούτε ποτέ θα αλλάξω
όμως το τελευταίο που σου στέλνω είναι γράμμα
και μάθε καλά άλλο ένα πράμα
αν και έχει περάσει απo τ' αντίο ένας χρόνος
δε θέλω συντροφιά γουστάρω που 'μαι μόνος
κι αφού ακόμα απάντηση δεν έχω πάρει
θα φταίει που δοκιμάσαμε με πειραγμένο ζάρι
θα φταίει που κυνήγησα κάτι καλά κρυμμένο
βαρέθηκα όμως θαύματα ακόμα να γυρεύω
κι αφού ούτε ένα oνειρο δεν μου έκανε την χάρη
ας φύγουνε όλα μακριά ο διάολος να τα πάρει
μάλλον δεν έκανα εγώ για τέτοιες καταστάσεις
ούτε μπορούσα να σταθώ σ'αυτές τις περιστάσεις
δεν ξέρω ποιό ήταν τελικά απο όλα το καλό μου
μα ξέρω έπαιξες καλά με τον εγωισμό μου
δε γράφω τίποτα άλλο ο χρόνος θα δικάσει
τις λύπες μας και τις χαρές θα τις ξαναπεράσει
θα βρεί άλλο τρόπο για πει την ετυμηγορία
και με μοναξιάς ποινή θα λήξει η ιστορία
κλεινοντας να προσέχεις τίποτα αλλο μη σε νοιάζει
εσύ να σαι καλά για τα άλλα δεν πειράζει
κι αν βρείς κάτι μια φορα εμάς να σου θυμίζει
κόψτου αμέσως τα φτερά καθόλου μην ελπίζει.. 


Προσπάθησα όμως..
Έκανα αυτό που ήθελες..
ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΗΤΑ..
Τελικά όμως τίποτα δεν εκτιμάς..
κρίμα..ίσως εγω κατάλαβα λάθος..

Κρίστ.

Πόσο με εκφράζει αυτό το τραγούδι <3

Ζωή για σένα,χωρίς εσένα.

Τόσο πολύ σ αγαπώ που μπορεί και να μάθω μακριά σου για σένα να ζω..

Ανιδιοτελής αγάπη..Αυτό είναι;

Δεν ξέρω..Πάντως αυτός ο στίχος με εκφράζει απόλυτα.

Θα χαθούμε συννεφάκι..Θα χαθούμε..Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις..Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά το σχολείο..Και εμάς οι συζητήσεις μας πάντα στηριζόταν σε αυτόν τον χώρο..Αγωνία για το μέλλον μας και όλα τα συναφή..Και όταν αυτό το μέλλον έρθει;Τότε τι;Για τι θα συζητάμε;Για εμάς ίσως...Κάτι που έπρεπε να το είχαμε κάνει εδώ και πολύ καιρό..Πάντα όμως έβρισκες αφορμές και συζητούσες για πολύ διαφορετικά πράγματα..Κι εγώ το ίδιο..

Ναι,θα χαθούμε..Είδη σε έχω χάσει.Όμως θα σε ξαναβρώ,μην το ξεχνάς ΠΟΤΕ αυτό..Τίποτα δεν τελείωσε συννεφάκι..ΤΙΠΟΤΑ.''Δεν υπάρχουν αντίο στον δρόμο μας μόνο κάποιες στιγμές χωρισμού..''Μην με ρωτάς πότε θα σε ξαναβρώ..Σε μια βδομάδα,σε 10 χρόνια;Ποιός ξέρει;

Πάντως το μόνο σίγουρο είναι πως θα σε αναγνωρίσω από την πρώτη στιγμή που θα σε δω..Τώρα, πως θα μου πεις..Υπάρχουν χιλιάδες δικηγόροι με mercedes στν Ελλάδα :P Nαι,αλλά ΚΑΝΕΙΣ τους δεν έχει τα μάτια σου.Κανείς τους δεν θα με κοιτάξει ποτέ όπως με κοίταζες εσύ...ΚΑΝΕΙΣ.

Νομίζω ότι καρφώνομαι ολίγον :P

Τι να κάνουμε;Αυτά έχει η ζωή..

Τελικά το σημαντικότερο που έμαθα απο εσενα ήταν το μοναδικό που δεν ήθελες να κάνω..Να μιλάω για σένα..Να δείχνω πόσο πολύ σε αγαπώ..Χμμ,αδύνατον..Βέβαια σε σένα δείχνω το αντίθετο,αλλά που θα πάει θα το ξεπεράσω και αυτό όπως ξεπέρασα και τόσα άλλα =)

ΥΓ.Τώρα θα έπρεπε να γράφω διαγώνισμα αρχαία και εγώ γραφω εδώ 8)

woohoo :P

Kρίστ.

I SOUND MY BARBARIC YAWP OVER THE ROOFTOPS OF THE WORLD.

'' We don't read and write poetry because it's cute. We read and write poetry because we are members of the human race. And the human race is filled with passion. And medicine, law, business, engineering, these are noble pursuits and necessary to sustain life. But poetry, beauty, romance, love, these are what we stay alive for. To quote from Whitman, "O me! O life!... of the questions of these recurring; of the endless trains of the faithless... of cities filled with the foolish; what good amid these, O me, O life?" Answer. That you are here - that life exists, and identity; that the powerful play goes on and you may contribute a verse. That the powerful play *goes on* and you may contribute a verse. What will your verse be?''

 ''Dead poets society''-''O κύκλος των χαμένων ποιητών''

Ρίσκαρε στην ζωή σου.CARPE DIEM.SIEZE THE DAY.ΑΔΡΑΞΕ ΤΗΝ ΜΕΡΑ!
Αυτό θα σε οδηγήσει στην απόλυτη ευτυχία ή κατευθείαν στον γκρεμό..Αν δεν ρισκάρεις όμως δεν θα μάθεις ποτέ..Μπορώ να το κάνω; Ω ναι!Τι είμαι για να μην μπορώ; Ι am a free thinker at seventeen.
Tίποτα περισσότερο,τίποτα λιγότερο.Έχω προσωπικότητα και ταλέντα και ΜΠΟΡΩ να τα δείξω..Γιατί να καταπιέζομαι πάντα;Μ αρέσει η λογοτεχνία,δεν μ αρέσουν τ αρχαία.Μ αρέσει η ελεύθερη έκθεση,δεν μ αρέσει η τυποποιημένη.Μ αρέσει η άλγεβρα,δεν μ αρέσει η φυσική.Μ αρέσει η μουσική,δεν μου αρέσουν τα κομμάτια που παίζω στο πιάνο(ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΤΟ ''bella's lullaby'' ΤΩΡΑ!).Σε αγαπάω,δεν σε γουστάρω.Με εκνευρίζεις όταν με γεμίζεις τυφλές ελπίδες,σ αγαπώ όμως γι αυτό που είσαι.Είμαι γλυκιά,δεν είμαι όμορφη.Είμαι τελειομανής,δεν είμαι δειλή.Μπορώ να γίνω πολύ σκληρή αν θέλω,δεν μπορώ όμως να κρατήσω κακία για πολύ.Επηρεάζομαι εύκολα,δεν αφήνω όμως να με παρασύρουν.Ενθουσιάζομαι εύκολα,αλλά και μελαγχολώ ακόμα πιο εύκολα.Μπορώ να είμαι εκνευρεστικά φλύαρη ή εκνευρεστικά σιωπηλή.
Ναι όλα αυτά είμαι εγώ.Και τι απ όλα αυτά δείχνω στους άλλους;
Ήρεμη,δειλή,ψυχρή,το καλό παιδί,απαισιόδοξη και αναίσθητη.
Ωραία εικόνα,δεν βρίσκεται;
Νομίζω ήρθε η ώρα να δείξω σε όλους εκει έξω ποιά πραγματικά είμαι..

CARPE DIEM!

Κρίστ.

Πριν το τέλος..

Ένας στίχος..
Μια μελωδία άξαφνα μες στο μυαλό μου..
Καθόμουν εδώ,όπως πάντα μπροστά στον υπολογιστή..περιμένοντας..πάντα περιμένοντας..
Μάλωνα με τον εαυτό μου και προσπαθούσα να τον πείσω να πάει να διαβάσει και τίποτα αλλά αυτός εκεί..να περιμένει..
Και τότε οι στίχοι ήρθαν απο μόνοι τους,σαν απάντηση στην λογομαχία που καθημερινά γίνεται μέσα στο κεφάλι μου πάντα για το ίδιο θέμα..

''Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μην δω..''

Αυτό είναι..γι αυτό φεύγω πάντα.Γι αυτό θα φύγω και τώρα..Πάντα θέλω να ελπίζω πως τίποτα δεν τέλειωσε..Πως δεν έφτασε ακόμα το τέλος..Και πάντα δημιουργώ στον εαυτό μου ψευδαισθήσεις πως φεύγω επειδή έτσι θέλω..ΨΕΜΑΤΑ.Πόσα ψέματα,Θεέ μου έχω πεί στον εαυτό μου;Όχι..φεύγω για να μην πονέσω..Φεύγω για να μην δω το τέλος..Το τέλος της αγάπης σου..Το έχω τόσο πολύ ανάγκη να νομίζω ότι με αγαπάς ακόμα..Και ας ξέρω καταβάθος πως τίποτα απο αυτά δεν ισχύει..πως όλα είναι στο μυαλό μου..Αφήστε με να φύγω..Αφήστε με να ζήσω για λίγο ακόμη στο όνειρο..

Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα
κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα
σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι
σε κρατούσα απ'το χέρι ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν
χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν

μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω

Σιδερένια η σκάλα και μου 'λεγες θα μείνουμε λίγοι
πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει
Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη
Σκέψου να ΄ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σου το πιόνι
μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω

 

 

 

 

 

Πόσο καιρό αλήθεια έχω ν ακούσω αυτό το τραγούδι και απο ποιά κρυφά μονοπάτια του μυαλού το έβγαλα στο φως;

Kρίστ.

Πόνος.

Σήμερα πονάω.

Όχι ψυχικά..όχι αυτή την φορά..

Σωματικά πονάω..

Ξέρω όμως πως θα περάσει γιατί πάντα περνάει..και πάντα ξαναέρχεται..η φυσιολογική πορεία της ζωής =)

Και που λέτε σκέφτομαι αυτή την ώρα του σωματικού πόνου πόσο πολύ πιο οδηνυρός είναι ο ψυχικός...

Πόσο πιο πολύ κρατάει και πόσο πιο πολύ πονάει..

Κάποια στιγμή είχα σκεφτεί ακόμα και να προκαλέσω στον εαυτό μου σωματικό πόνο έτσι ώστε να σταματήσει να ματώνει η ψυχή μου..Δεν το έκανα όμως,οπότε δεν ξέρω αν όντως ο σωματικός σταματάει τον ψυχικό πόνο..

Ίσως και να μην θέλω να τον σταματήσω μερικές φορές..Σε πονάει αλλά σε ωριμάζει..Ο σωματικός μόνο σε πονάει..

Τι μ έπιασε τώρα βραδιάτικα να μιλάω για πόνους; :P

Πάω να κάνω κανένα μάθημα..

Καληνύχτα σε όλους! =)

ΥΓ.Η ψυχή μου σήμερα φοράει τα καλά της οπότε δεν νιώθω σχεδόν καθόλου τον σωματικό πόνο..Να λοιπόν που τελικά η ψυχική γαλήνη θεραπεύει τον σωματικο πόνο και όχι αυτός τον ψυχικό..Ουάου.έβγαλα θεωρία 8)

Πολύ μίλησα :P

Bonsoir!

Κρίστ.

Της αγάπης την ουσία,την μετρώ στην απουσία..

..και όλο γίνομαι κομμάτια,πράσινα γλυκά μου μάτια...

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που νιώθω όταν βρίσκομαι κοντά σου..Δεν ξέρω αν είναι αγάπη,έρωτας,φιλία ή κάτι άλλο..Το μόνο που ξέρω είναι ότι όποτε βρίσκεσαι κοντά μου δεν υπάρχει κανείς άλλος στον κόσμο για μένα παρα μόνο εσύ..Νιώθω λες και είμαστε μόνοι μας,ανάμεσα σε κόσμο που μιλάει μια ξένη γλώσσα..Μόνοι μας,οι δυό μας..Να καταλαβαίνουμε πράγματα ανείπωτα..

Ναι,5 Φεβρουαρίου χτες.Σύμπτωση;Ίσως..Η 2η σημαντικότερη ημερομηνία στην ζωή μου..Ίσως να μην θυμάσαι το γιατί..Όχι,δεν επαναλήφθηκε κάτι και ούτε επιδίωξα κάτι τέτοιο..Αλλά τα συναισθήματα ήταν τα ίδια..Ακριβώς τα ίδια και ίσως πιο ώριμα,πιο μεστά αυτη την φορά..Γιατί τώρα βλέπω καθαρά..Γιατί τώρα έμαθα τι σημαίνει αγάπη.Γιατί τώρα μπορώ να πω χωρίς δισταγμό...

ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ.Γι αυτό που είσαι,γι αυτο που ειμαι οταν ειμαι μαζι σου.

Σ ευχαριστώ.

...

Everytime that I look in the mirror
All these lines on my face gettin clearer
The past is gone
It went by like dust to dawn
Isnt that the way
Everybodys got their dues in life to pay

I know what nobody knows
Where it comes and where it goes
I know its everybodys sin
You got to lose to know how to win

Half my life is in books written pages
Live and learn from fools and from sages
You know its true
All the things come back to you

Sing with me, sing for the years
Sing for the laughter, sing for the tears
Sing with me, if its just for today
Maybe tomorrow the good lord will take you away

Dream on, dream on
Dream yourself a dream come true
Dream on, dream on
Dream until your dream come true
Dream on, dream on, dream on...

Sing with me, sing for the years
Sing for the laughter and sing for the tears
Sing with me, if its just for today
Maybe tomorrow the good lord will take you away 

Kρίστ.

catch a falling star and put in your pocket...

-Κοίτα!

Ένα αστέρι πέφτει..

Κάνε μια ευχή..

-Ποτέ ξανά..ΠΟΤΕ.Όχι άλλος πόνος..

-Είσαι σίγουρη πως αυτό θες;

-Όχι..Αλλά τι θα καταλάβω αν πονέσω κι άλλο;

-Πολλά..Πως είναι η ζωή για παράδειγμα..Είναι ωραίος ο πόνος όταν ξέρεις να τον ζεις..

-Χα.Μέσα στο πετσί μου τον έζησα τον πόνο..Γεύτηκα την γλύκα του..Τώρα ΤΕΛΟΣ.

-Και σε ξαναρωτάω..Είσαι σίγουρη;

-Σου είπα, όχι!Μπορεί να μου ξερίζωσε την ψυχή,να πήρε απο μέσα μου ό,τι αγνό και αθώο είχα αλλά τον αγαπάω τον πόνο μου..Δεν μπορώ να τον αποχωριστώ έτσι εύκολα.Δεν ήταν έτσι στην αρχή..Ηταν ένας απλός,ανώδυνος πόνος..Εγώ τον κατάντησα έτσι..Ναι όπως κατάλαβες πάλι εγω φταίω..

-Αχ αυτή η μανία σου πάντα να φταις εσύ..Για κάθε πόνο,για κάθε χωρισμό πάντα υπάρχουν δύο φταίχτες μικρή μου..

-Ίσως..Είναι τόσο ψυχοφθόρο όλο αυτό..Όχι δεν τον μισώ αλλά με πονάει..Κάθε πόνος πονάει θα μου πεις..Όμως κάθε πόνος,όπως και ο δικός μου,έχει να σου δώσει κάτι πολύτιμο..Την εμπειρία..Την γλύκα της υπομονής και της επιμονής ότι κάποτε θα βγει το ουράνιο τόξο..Ίσως γι αυτό αγαπάω τόσο πολύ τον πόνο μου..

-Οπότε δεν θα τον διώξεις;

-Μάλλον όχι..

-Χαίρομαι.Γιατί τι θα έκανα εγώ,μια άμοιρη καρδιά.χωρίς λίγο πόνο;

....

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίασε η ώρα του αποχωρισμού:

-Αχ, είπε η αλεπού… Θα κλάψω.
-Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκιπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ θέλησες να σε εξημερώσω…
-Σωστά, είπε η αλεπού.
-Όμως θα κλάψεις, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
-Σωστά, είπε η αλεπού.
-Τι κέρδισες λοιπόν;
-Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού.

Έπειτα πρόσθεσε.

-Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο. Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις και θα σου χαρίσω ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.

-Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, δεν είσαστε τίποτα ακόμα, τους είπε. Κανείς δε σας έχει εξημερώσει και δεν έχετε εξημερώσει κανέναν. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Μια αλεπού ίδια μ’ άλλες εκατό χιλιάδες. Γίναμε όμως φίλοι και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.

Και τα τριαντάφυλλα στέκονταν θιγμένα.

-Είσαστε όμορφα, όμως είσαστε άδεια, τους είπε ακόμα. Δεν πεθαίνει κανείς για σας. Βέβαια, το δικό μου τριαντάφυλλο ένας απλός περαστικός θα έλεγε πως σας μοιάζει. Όμως εκείνο μόνο του έχει περισσότερη σημασία απ’ όλα εσάς, αφού εκείνο είναι που πότισα. Αφού εκείνο έβαλα κάτω απ’ τη γυάλα. Αφού εκείνο προστάτεψα με το παραβάν. Αφού σ’ εκείνο σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δύο τρεις για να γίνουν πεταλούδες). Αφού εκείνο άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή κάποιες φορές ακόμα να σωπαίνει. Αφού είναι το τριαντάφυλλό μου.

Και ξαναγύρισε στην αλεπού:

-Αντίο, είπε…

-Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.

-Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

-Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό.

-Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου…είπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

-Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού.

-Μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος για ό,τι έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…

-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου… Ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται…

Κρίστ.

Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό...και εσύ γελάς.

Δεν χρειάζεσαι κανέναν να σου πει ποιος είσαι ή τι είσαι. Είσαι αυτό που είσαι. 

Aκόμα και αν αυτό το κάτι δεν ικανοποιεί τους γύρω σου..

Τι να κάνουμε;

Είμαι διαφορετική =)

Και ναι, δεν μ αρέσει που διαφέρω..

Όμως δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς..

Ωραίο το θέατρο αλλά απο ένα σημείο και μετά σε κουράζει mon ami.

Κάθε έξοδος είναι είσοδος κάπου αλλού..

Eμένα όμως γιατί κάθε έξοδος με οδηγεί πάντα στην ίδια είσοδο; :|

Eίναι η κατάρα μου βλέπεις..

Να ακολουθώ πιστά αυτό που με πληγώνει..

Και ας το κάνει άθελά του..

Θέλω να το παίζω θύμα;

Ίσως...

Ίσως πάλι και αυτό να είναι η αληθινή αγάπη.

Δεν μπορώ να ξέρω όμως..

1,5 χρόνος ακόμα.

Μετά..το τέλος.

Θα 'μαι πάντα εγώ μες το όπλο σου σφαίρα να χτυπάς το νερό, να χτυπάς τον αέρα να θυμάσαι ξανά όσα είχαμε κάνει τις φωτιές στα ντεπώ, τη φωτιά στο λιμάνι... Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς...

Κρίστ.

Σ'ευχαριστώ (L)

Mabu said:

krist, sigoura tpt d 8 nai opwc prin. pote. omwc auto d cmainei oti 8 nai xeirotera. +ct katw katw ka8e ctigmh einai 3exwristh, akm +an kapoiec dn einai toco wraiec oco allec. ka8e lepto mz tu einai polutimo, +eimai cigourh g auto. mn afhnc t oneira +t zwh krist n feugei otan einai ct xeri cu. mn knc picw. mn kruvecai. proxwra +n dc pu ola 8 gnn pl kltra. mono otan exc t kuragio n pac brosta allazun t pragmata. alliwc... pec tu n vgeite +ac mhn einai opwc t 8ec. protimac mono n t fantazecai +n mh vgei pote tpt alh8ino h n knc mia prospa8eia +akm +an dn pane opwc 8 8elec akrivwc t pragmata n exei alla3ei kt?

Kατ μου,σ ευχαριστώ τόσο πολύ για όλα<3

Ήσουν εκεί πάντα για μένα και δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό.

Έχεις δίκιο σε όλα..Το θέμα είναι αν θα βρω το κουράγιο να τα εφαρμόσω..Γιατί ναι,προτιμάω να φαντάζομαι παρά να ζω στην πραγματικότητα.

Αυτό το τραγούδι για σένα..Ξέρω πόσο πολύ σου αρέσει και σε εκφράζει..

How To Save A Life

He walks, you say, ?Sit down, it's just a talk?
He smiles politely back at you
You stare politely right on through

Some sort of window to your right
As he goes left and you stay right
Between the lines of fear and blame
You begin to wonder why you came

Where did I go wrong? I lost a friend
Somewhere along in the bitterness
And I would have stayed up with you all night
Had I known how to save a life

Let him know that you know best
?Cause after all, you do know best
Try to slip past his defense
Without granting innocence

Lay down a list of what is wrong
The things you've told him all along
And pray to God he hears you
And pray to God he hears you

And where did I go wrong? I lost a friend
Somewhere along in the bitterness
And I would have stayed up with you all night
Had I known how to save a life

As he begins to raise his voice
You lower yours and grant him one last choice
Drive until you lose the road
Or break with the ones you've followed

He will do one of two things
He will admit to everything
Or he'll say he's just not the same
And you'll begin to wonder why you came

Where did I go wrong? I lost a friend
Somewhere along in the bitterness
And I would have stayed up with you all night
Had I known how to save a life

Where did I go wrong? I lost a friend
Somewhere along in the bitterness
And I would have stayed up with you all night
Had I known how to save a life

How to save a life
How to save a life

Where did I go wrong? I lost a friend
Somewhere along in the bitterness
And I would have stayed up with you all night
Had I known how to save a life

Where did I go wrong? I lost a friend
Somewhere along in the bitterness
And I would have stayed up with you all night
Had I known how to save a life

How to save a life
How to save a life

Kρίστ.

Ο δράκος του δικού μου παραμυθιού..ΕΓΩ.

Πάλι είμαι εδώ..

Πάλι μπερδεμένη..

Πάλι χωρίς σκοπό..

Αρχίζω και με φοβάμαι..

Είναι εξάρτηση..Το βλέπω..

Μια άλλου είδους αρρώστια..

Δεν το είχα συνηδιτοποιήσει όσπου μου άνοιξαν τα μάτια..(Ευχαριστώ Δανάη..)

Το θέμα είναι..Θέλω να βγω από όλο αυτό το θέατρο που έχω στήσει μόνη μου;

Με εξιτάρει να παίζω μόνη στη σκηνή και να φαντάζομαι τους συμπρωταγoνιστές μου..

Από μικρή αυτοσχεδίαζα μόνη μου..Δημιουργούσα με το μυαλό μου ολόκληρες ιστορίες..Πάντα μόνη μου όμως..ΜΟΝΗ.

Ποτέ δεν ρίσκαρα στην ζωή μου,ποτέ δεν πρότεινα σε άλλους να παίξουν στο παιχνίδι μου από φόβο μην το κακοχαρακτηρίσουν,μη και δεν τους αρέσει....

Ποτέ δεν άλλαξα..Το ίδιο κάνω και τώρα..Μόνο που τώρα το παιχνίδι μου μπλέκεται και με την πραγματικότητα..Με τρομάζει αυτό..Στην πραγματική ζωή δε χωράνε παιχνίδια...Και εγώ έχω βαλθεί να παίζω με τους δράκους του δικόυ μου παραμυθιού..Κάποτε όμως θα ξυπνήσουν..Και τότε....

Αυλαία και πάμε και περπατάμε σε μια ευθεία φωτεινή
Αυλαία και πάμε εδώ γελάμε να μοιραστούμε τη σκηνή
Αυλαία και πάμε εδώ γελάμε το χειροκρότημα στα δυο
Αυλαία και πάμε και περπατάμε μισό εσύ μισό εγώ

Αυλαία και πάμε κι ακολουθάμε
Αυλαία και πάμε κι ακολουθάμε
Μια μυστική διαδρομή
Αυλαία και πάμε κι ακολουθάμε το τέλος
Πάμε κι ακολουθάμε το τέλος
Σαν καινούργια αρχή
Ξανά μαζί

Κάτω απ'τα φώτα οι συγγνώμες της ζωής μας κάνουν μπαμ
Ό,τι αγαπήσαμε θα μείνει ένα ατέλειωτο σαρδάμ
Αξεδιάλυτο

Αυλαία και πάμε θα σεργιανάμε μες στα σκοτάδια της σκηνής
Αυλαία και πάμε θα σεργιανάμε κόντρα σε χίλιους προβολείς
Αυλαία και πάμε ξαναπετάμε κι έλα να ανοίξουμε φτερά
Αυλαία και πάμε ξαναπετάμε καινούργια ορχήστρα ξεκινά

Αυλαία και πάμε και δε γυρνάμε
Αυλαία και πάμε και δε γυρνάμε

Ταξίδι αρχίζει μόλις βγει το φεγγαράκι στη σκηνή

Ξανά μαζί
Ξανά μαζί

Κρίστ.

΄Ενα αντίο και ένα γλυκό φιλί...

Αντίο λοιπόν 2009.

Ναι,θα μου λείψεις..

Τώρα που πια έφτασες στο τέλος σου,νιώθω την ανάγκη να κάνω έναν απολογισμό..

Άρχισες με τις πιο καλές προοπτικές..Τους πρώτους 6 μήνες σου ζούσα ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα..Ήμουν ευτυχισμένη αλλά με έναν εξωπραγματικό τρόπο..Σαν να μην μου άξιζε όλο αυτό..Σαν να είχα μπει στο σώμα μιας άλλης..Ήρθαν όλα τόσο ξαφνικά μα και τόσο όμορφα..Κάθε μου στιγμή γέμιζε με φως,ακόμα και η πιο άσχημη..Ώσπου το παραμύθι γκρεμίστηκε..Και ναι,πιστεύω πως φταίω πιο πολύ εγώ γι αυτό..Τότε όμως δεν το κατάλαβα...Από τη μια στιγμή στην άλλη προσγειώθηκα απότομα στην πραγματικότητα..Και τότε αποφάσισα να γίνω κάτι που δεν είμαι..Σκληρή..Αρχηγός..Ποτέ δεν ήμουν και ποτέ δεν θα γινω,γιατί το προσπάθησα;Και όμως,τους 3 μήνες του καλοκαιριου μπορεί να ήμουν μια άλλη Χριστίνα,μια Χριστίνα αποφασιστική και γεμάτη αυτοπεπoίθηση,όμως ένιωθα κενή..Επιφανειακά ήμουν τέλεια και ένιωθα τέλεια..Όμως κάτι έλλειπε..Έλλειπα εγώ..Μου είχε λείψει το αίσθημα υποταγής σε κάποιον..Να έχω κάποιον να με καθοδηγεί..Μα πάνω απ όλα μου έλειπες ΕΣΥ.

Έτσι,λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία αποφάσισα να τελειώσω μια για πάντα αυτο το ψέμα..Και ήμουν πάλι η παλιά Χριστίνα..Με μια διαφορά..Τώρα πια ζούσα στην πραγματικότητα..Έβλεπα καθαρά και ας μην έβλεπα αυτά που θα ήθελα να δω..

Σεπτέμβρης,Οκτώβρης,Νοέμβρης,Δεκέμβρης...Μήνες καταθλιπτικοί..Διάβασμα,αναμνήσεις και κλάμα...Το τίμημα για την επαναφορά μου στην αλήθεια..Όμως δεν μετανιώνω..Σ αυτούς τους 3 μήνες έμαθα κάτι πολύ βασικό..Οι άνθρωποι πηγαινοέρχοντε στην ζωή μας..Κανείς δεν υπάρχει μόνο για μας παρα μόνο ο εαυτός μας..Αγάπα τους ανθρώπους..Κάνε ό,τι μπορείς γι αυτούς..Όμως μην δένεσαι..Μην περιμένεις ανταλλάγματα,ούτε υποσχέσεις για την αιωνιότητα..Δέξου το παρόν όπως σου δίνεται και ΖΗΣΕ ΤΟ.Το ξέρω,δύσκολο...Και ιδιαίτερα για μένα που τόσο καιρό πίστευα το αντίθετο..Οι άνθρωποι όμως αλλάζουν..Καιρός δεν είναι να αλλάξω κι εγώ λοιπόν;

Αντίο λοιπόν 2009.

Δεν θα σε ξεχάσω,αυτό είναι το μόνο σίγουρο..

Σ ευχαριστώ ΓΙΑ ΟΛΑ.

Καλωσήρ9ες 2010..

Εύχομαι να φέρεις σε όλους υγεία και ευκαιρίες για σκέψη...Γιατί μόνο μέσα απο την σκέψη και την αυτοκριτική έρχεται η ευτυχία..

Καλή Χρονιά.

Κρίστ.

To θαλασσινό τριφύλι...ποιός θα βρεί να μου το στείλει;

Μια φορά στα χίλια χρόνια

    του πελάγου τα τελώνια
Μες στα σκοτεινά τα φύκια

    μες στα πράσινα χαλίκια
Το φυτεύουνε και βγαίνει

    πριν ο ήλιος ανατείλει
Το μαγεύουνε και βγαίνει

    το θαλασσινό τριφύλλι

Κι όποιος το 'βρει δεν πεθαίνει
    κι όποιος το 'βρει δεν πεθαίνει

Μια φορά στα χίλια χρόνια

    κελαηδούν αλλιώς τ' αηδόνια
Δε γελάνε μήτε κλαίνε

    μόνο λένε μόνο λένε:
-Μια φορά στα χίλια χρόνια

    γίνεται η αγάπη αιώνια
Να 'χεις τύχη να 'χεις τύχη

    κι η χρονιά να σου πετύχει

Κι από τ' ουρανού τα μέρη
    την αγάπη να σου φέρει

Το θαλασσινό τριφύλλι

    ποιος θα βρει να μου το στείλει
Ποιος θα βρει να μου το στείλει

    το θαλασσινό τριφύλλι.

Οδυσσέας Ελύτης. 

Καλή χρονιά να έχουμε =) 

Κι ας μην βρούμε το θαλασσινό τριφύλι..

Κρίστ.

Γιάννης Ρίτσος-Τα ερωτικά.

Σάρκινος Λόγος

Ι.
Τι όμορφη που είσαι. Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι: Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σ' εμένα.
Καλυμένη απ' τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ' τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.
Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα.
Αρθρώνονται απόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιές εκρήξεις απ' τη πράξη του έρωτα.
Το πέπλο σου ογκώνεται, λάμπει πάνω απ' τη νυχτωμένη πόλη με τα ημίφωτα μπαρ, τα ναυτικά οινομαγειρεία.
Πράσινοι προβολείς φωτίζουνε το διανυκτερεύον φαρμακείο.
Μιά γυάλινη σφαίρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία της υδρογείου.
Ο μεθυσμένος τρεκλίζει σε μια τρικυμία φυσημένη απ' την αναπνοή του σώματός σου.
Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο υλική, τόσο άπιαστη.
Ένας πέτρινος ταύρος πηδάει απ' το αέτωμα στα ξερά χόρτα.
Μιά γυμνή γυναίκα ανεβαίνει τη ξύλινη σκάλα κρατώντας μιά λεκάνη με ζεστό νερό.
Ο ατμός της κρύβει το πρόσωπο.
Ψηλά στον αέρα ένα ανιχνευτικό ελικόπτερο βομβίζει σε αόριστα σημεία.
Φυλάξου. Εσένα ζητούν. Κρύψου βαθύτερα στα χέρια μου.
Το τρίχωμα της κόκκινης κουβέρτας που μας σκέπει, διαρκώς μεγαλώνει.
Γίνεται μια έγκυος αρκούδα η κουβέρτα.
Κάτω από τη κόκκινη αρκούδα ερωτευόμαστε απέραντα, πέρα απ' το χρόνο κι απ' το θάνατο πέρα, σε μιά μοναχική παγκόσμιαν ένωση.
Τι όμορφη που είσαι. Η ομορφιά σου με τρομάζει.
Και σε πεινάω. Και σε διψάω. Και σου δέομαι: Κρύψου.

Κάθε ποίημα ένα ταξίδι που δεν κατάφερα να πάω μαζί σου μικρό μου..

Κρίστ.