΄Ενα αντίο και ένα γλυκό φιλί...

Αντίο λοιπόν 2009.

Ναι,θα μου λείψεις..

Τώρα που πια έφτασες στο τέλος σου,νιώθω την ανάγκη να κάνω έναν απολογισμό..

Άρχισες με τις πιο καλές προοπτικές..Τους πρώτους 6 μήνες σου ζούσα ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα..Ήμουν ευτυχισμένη αλλά με έναν εξωπραγματικό τρόπο..Σαν να μην μου άξιζε όλο αυτό..Σαν να είχα μπει στο σώμα μιας άλλης..Ήρθαν όλα τόσο ξαφνικά μα και τόσο όμορφα..Κάθε μου στιγμή γέμιζε με φως,ακόμα και η πιο άσχημη..Ώσπου το παραμύθι γκρεμίστηκε..Και ναι,πιστεύω πως φταίω πιο πολύ εγώ γι αυτό..Τότε όμως δεν το κατάλαβα...Από τη μια στιγμή στην άλλη προσγειώθηκα απότομα στην πραγματικότητα..Και τότε αποφάσισα να γίνω κάτι που δεν είμαι..Σκληρή..Αρχηγός..Ποτέ δεν ήμουν και ποτέ δεν θα γινω,γιατί το προσπάθησα;Και όμως,τους 3 μήνες του καλοκαιριου μπορεί να ήμουν μια άλλη Χριστίνα,μια Χριστίνα αποφασιστική και γεμάτη αυτοπεπoίθηση,όμως ένιωθα κενή..Επιφανειακά ήμουν τέλεια και ένιωθα τέλεια..Όμως κάτι έλλειπε..Έλλειπα εγώ..Μου είχε λείψει το αίσθημα υποταγής σε κάποιον..Να έχω κάποιον να με καθοδηγεί..Μα πάνω απ όλα μου έλειπες ΕΣΥ.

Έτσι,λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία αποφάσισα να τελειώσω μια για πάντα αυτο το ψέμα..Και ήμουν πάλι η παλιά Χριστίνα..Με μια διαφορά..Τώρα πια ζούσα στην πραγματικότητα..Έβλεπα καθαρά και ας μην έβλεπα αυτά που θα ήθελα να δω..

Σεπτέμβρης,Οκτώβρης,Νοέμβρης,Δεκέμβρης...Μήνες καταθλιπτικοί..Διάβασμα,αναμνήσεις και κλάμα...Το τίμημα για την επαναφορά μου στην αλήθεια..Όμως δεν μετανιώνω..Σ αυτούς τους 3 μήνες έμαθα κάτι πολύ βασικό..Οι άνθρωποι πηγαινοέρχοντε στην ζωή μας..Κανείς δεν υπάρχει μόνο για μας παρα μόνο ο εαυτός μας..Αγάπα τους ανθρώπους..Κάνε ό,τι μπορείς γι αυτούς..Όμως μην δένεσαι..Μην περιμένεις ανταλλάγματα,ούτε υποσχέσεις για την αιωνιότητα..Δέξου το παρόν όπως σου δίνεται και ΖΗΣΕ ΤΟ.Το ξέρω,δύσκολο...Και ιδιαίτερα για μένα που τόσο καιρό πίστευα το αντίθετο..Οι άνθρωποι όμως αλλάζουν..Καιρός δεν είναι να αλλάξω κι εγώ λοιπόν;

Αντίο λοιπόν 2009.

Δεν θα σε ξεχάσω,αυτό είναι το μόνο σίγουρο..

Σ ευχαριστώ ΓΙΑ ΟΛΑ.

Καλωσήρ9ες 2010..

Εύχομαι να φέρεις σε όλους υγεία και ευκαιρίες για σκέψη...Γιατί μόνο μέσα απο την σκέψη και την αυτοκριτική έρχεται η ευτυχία..

Καλή Χρονιά.

Κρίστ.

To θαλασσινό τριφύλι...ποιός θα βρεί να μου το στείλει;

Μια φορά στα χίλια χρόνια

    του πελάγου τα τελώνια
Μες στα σκοτεινά τα φύκια

    μες στα πράσινα χαλίκια
Το φυτεύουνε και βγαίνει

    πριν ο ήλιος ανατείλει
Το μαγεύουνε και βγαίνει

    το θαλασσινό τριφύλλι

Κι όποιος το 'βρει δεν πεθαίνει
    κι όποιος το 'βρει δεν πεθαίνει

Μια φορά στα χίλια χρόνια

    κελαηδούν αλλιώς τ' αηδόνια
Δε γελάνε μήτε κλαίνε

    μόνο λένε μόνο λένε:
-Μια φορά στα χίλια χρόνια

    γίνεται η αγάπη αιώνια
Να 'χεις τύχη να 'χεις τύχη

    κι η χρονιά να σου πετύχει

Κι από τ' ουρανού τα μέρη
    την αγάπη να σου φέρει

Το θαλασσινό τριφύλλι

    ποιος θα βρει να μου το στείλει
Ποιος θα βρει να μου το στείλει

    το θαλασσινό τριφύλλι.

Οδυσσέας Ελύτης. 

Καλή χρονιά να έχουμε =) 

Κι ας μην βρούμε το θαλασσινό τριφύλι..

Κρίστ.

Γιάννης Ρίτσος-Τα ερωτικά.

Σάρκινος Λόγος

Ι.
Τι όμορφη που είσαι. Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι: Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σ' εμένα.
Καλυμένη απ' τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ' τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.
Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα.
Αρθρώνονται απόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιές εκρήξεις απ' τη πράξη του έρωτα.
Το πέπλο σου ογκώνεται, λάμπει πάνω απ' τη νυχτωμένη πόλη με τα ημίφωτα μπαρ, τα ναυτικά οινομαγειρεία.
Πράσινοι προβολείς φωτίζουνε το διανυκτερεύον φαρμακείο.
Μιά γυάλινη σφαίρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία της υδρογείου.
Ο μεθυσμένος τρεκλίζει σε μια τρικυμία φυσημένη απ' την αναπνοή του σώματός σου.
Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο υλική, τόσο άπιαστη.
Ένας πέτρινος ταύρος πηδάει απ' το αέτωμα στα ξερά χόρτα.
Μιά γυμνή γυναίκα ανεβαίνει τη ξύλινη σκάλα κρατώντας μιά λεκάνη με ζεστό νερό.
Ο ατμός της κρύβει το πρόσωπο.
Ψηλά στον αέρα ένα ανιχνευτικό ελικόπτερο βομβίζει σε αόριστα σημεία.
Φυλάξου. Εσένα ζητούν. Κρύψου βαθύτερα στα χέρια μου.
Το τρίχωμα της κόκκινης κουβέρτας που μας σκέπει, διαρκώς μεγαλώνει.
Γίνεται μια έγκυος αρκούδα η κουβέρτα.
Κάτω από τη κόκκινη αρκούδα ερωτευόμαστε απέραντα, πέρα απ' το χρόνο κι απ' το θάνατο πέρα, σε μιά μοναχική παγκόσμιαν ένωση.
Τι όμορφη που είσαι. Η ομορφιά σου με τρομάζει.
Και σε πεινάω. Και σε διψάω. Και σου δέομαι: Κρύψου.

Κάθε ποίημα ένα ταξίδι που δεν κατάφερα να πάω μαζί σου μικρό μου..

Κρίστ.

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι...

Καλά Χριστούγεννα σε όλους =)

Και όχι,δεν θα πω ''Χριστούγεννα ήρθαν πάλι μα είσαι πάλι μακριά μου..'' κατά το κλασσικό Χριστουγεννιάτικο άσμα της Δέσποινας Βανδή :P

Aυτό που θα πω είναι..''Χριστούγεννα ήρθαν πάλι και εσύ όλο και πιο κοντά μου..''

Γιατί πολύ απλά η ζωή κάνει κύκλους mon ami.

Άνέκαθεν τα Χριστούγεννα αφήναμε και οι δυό μας τις ψυχρότητες και εκφράζαμε ό,τι νιώθαμε..Σ'ευχαριστώ που υπάρχεις στην ζωή μου..Έτσι,απλά για να την φωτίζεις..Κι ας μην την ζεις μαζί μου..Δεν ξέρεις πόσο πολύ σ'ευγνομονώ γι αυτο..

Με ρωτάς..''How to save a life?'' Πολύ εύκολα μικρό μου..Με την ΑΓΑΠΗ.Η αγάπη όλα τα μπορεί..(και όχι μια γυναίκα :P Για τον πολύ απλό λόγο πως είμαστε τρομερά ευάλωτες)

Το μόνο λοιπόν που μπορώ να σου υποσχεθώ είναι η αγάπη μου.Τίποτα άλλο.Αν αυτό αρκεί και σε εσένα τότε είσαι ελεύθερος να επιλέξεις..

Μerry Christmas συννεφάκι μου..

Εδώ είμαι εγώ..

Κρίστ.

Όνειρα ξεχασμένα.

Έχω πολύ καιρό να γράψω.

Το απέφευγα ίσως...

Έύρισκα ως πρόφαση τα μαθήματα και ποτέ δεν το έπαιρνα απόφαση..Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη..Φοβόμουν..Φοβόμουν τα συναισθήματά μου..Δεν πρέπει να επηρεάζομαι..Όχι τώρα..

Τα λέω λίγο μπερδεμένα σήμερα,ομως έτσι είμαι και εγώ αυτή την εποχή..Μπερδεμένη και φοβισμένη όσο δεν πάει άλλο..

Όλο σκέφτομαι ότι δεν θα περάσω πουθενά,δεν πρόκειται να καταφέρω τίποτα στη ζωή μου..Αλλά και να περάσω ποιο το όφελος;Υπάρχει ζωή μακριά του;

Είμαι διχασμένη..Δεν ξέρω τι μου γίνεται και που βαδίζω..Τι είναι η αλήθεια και τι το ψέμα..Όλα ένα κουβάρι μες στο μυαλό μου..

Όχι,δεν πρόκειται να σε ρωτήσω..Δεν πρόκειται να κάνω κάτι για μένα..Εσύ τώρα είσαι αλλού,και το βλέπω..Εχεις βάλει ένα στόχο και σε καμία περίπτωση δεν θέλω να σε αποπροσανατολίσω με τις βλακείες μου..Έτσι κι αλλιώς ξέρεις τι νιώθω..Φαίνεται στα μάτια μου..Κι εμείς πάντα είχαμε μια ξεχωριστή επικοινωνία με τα μάτια..Ξέρεις κάτι όμως;Βλέπω αυτή τη φλόγα και στα δικά σου μάτια όμως...Αλλά μόνο στα μάτια σου...Αυτό δεν είναι αρκετό..Τέλως πάντων,απλά όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ξυπνούν αναμνήσεις απο το παρελθόν μαζί σου και πονάνε..Ίσως να είναι γι αυτό..Ίσως μου περάσει..Ίσως...

Από αλλου ξεκίνησα,αλλού κατέληξα :P

Yπόσχομαι καλύτερα κείμενα στο μέλλον.

Ουράνια φιλιά!

Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί
Να ζεις την απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις με αυτό που σ` αρρωσταίνει..

''Χάρις Αλεξίου''

Κρίστ.

Μια καληνύχτα απ το χτες.

ΘΥΜΑΣΑΙ;

Καληνύχτα.

Ψιτ...

Συννεφάκι!

Εδω είμαι,δεν έφυγα.

Πάντα εδώ για σένα.

Να το ξέρεις...

Καληνύχτα..

Θα βάλω τα πουλιά να σου κελαηδήσουν το πιο όμορφο τραγούδι..Να το έχεις μόνο δικό σου..Να μην φοβάσαι τις ατέλειωτες νύχτες μοναξιάς..

Θυμάσαι;

Σ ΑΓΑΠΑΩ.

Χαμογέλα =)

Το ουράνιο τόξο μου κρύφτηκε.

Χιλιάδες μικρά συννεφάκια στέκοντε εμπόδιο στις αχτίδες φωτός που προσπαθούν να τα διαπεράσουν.

Όχι,δεν είναι το δικό μου συννεφάκι,όχι το petit nuage μου.

Αυτό ξέρω πως ποτέ δεν θα εμπόδιζε το φως της ελπίδας να περάσει..

Είναι κάτι άλλα σύννεφα..Μαύρα..Απειλητικά..

Στέκοντε απο πάνω μου,τάχα πως με προστατεύουν..Το μόνο που κάνουν όμως είναι να μου κρύβουν την αλήθεια,το πραγματικό φως της ζωής.

Αυτά τα σύννεφα έχουν πάνω τους κάτι το γοητευτικό.

Αν δεν προσέξεις θα παρασυρθείς από την ψεύτικη λάμψη τους.

Όμως εγώ αντιστέκομαι.

Και επιμένω.

Επιμένω να πιστεύω στο δικό μου μικρό συννεφάκι.Σ αυτό που δεν με κρύβει,αλλά στέκεται δίπλα μου.Σ αυτό που αν ψάξεις επιφανειακά δεν θα βρεις τίποτα να σε κρατήσει κοντά του με την λάμψη του.Και όμως,υπάρχει.Απλά οι περισσότεροι βαριούντε να ψάξουν καλύτερα.Ψάξτε στο εσωτερικό και θα βρείτε θησαυρό.'Οχι άλλη επιφάνεια!ΑΡΚΕΤΑ!

Όταν κάτι δεν φαίνεται δεν σημαίνει και πως δεν υπάρχει.Αντίθετα..Αυτό που φαίνεται υπερβολικά πολύ είναι συνήθως και το ψεύτικο.

Και αυτά τα ρημάδια τα σύννεφα έχουν κρύψει ολότελα τον πολύχρωμο εαυτό μου...

Θα τον ξαναβρώ όμως,μην με φοβάστε εμένα.

Πάντα τον βρίσκω.

Χαμόγελο, ό,τι και αν συμβαίνει =)

Κρίστ.

Ξέσπασμα.

Κανονικά τώρα θα έπρεπε να γράφω έκθεση για τον ελεύθερο χρόνο.

Μάλιστα.Κι εγώ γράφω εδώ.

Πολύ ωραία πάμε,θα έλεγε η μανα μου αν με έβλεπε.

ΌΧΙ δεν πάμε ωραία.

Βασικά, δεν πάμε καθόλου.Πουθενά.

Απλά επιβιώνουμε.

Αυτή δεν είναι ζωή.

Ελεύθερος χρόνος είπατε;

Κι εγώ γιατί δεν τον βλέπω;

Δεν γουστάρω να γράψω έκθεση βραδιάτικα για κάτι το ανύπαρκτο,τι να κάνουμε;

ΔΕΝ ΘΕΛΩ να γίνω ένα ακόμα ρομποτάκι για να χαιδεύω τα αυτιά της εξουσίας.

ΒΑΡΕΘΗΚΑ!

Βαρέθηκα να με βλέπει και να μην καταλαβαίνει τίποτα.

Βαρέθηκα να τα περνάω όλα μόνη μου.

Σε χρειάζομαι στην ζωή μου,μπορείς να το καταλάβεις;

Κοίτα που βρέθηκα να μιλάω πάλι για σένα...

Τελικά κάθε μου σκέψη εσένα έχει αφορμή..

Ας σου μιλήσω λοιπόν όπως κάνω κάθε βράδυ τους τελευταίους 3 μήνες...

Ξέρεις,προχτές ξέσπασα μετά απο 3 μήνες βουβού πόνου.

Έκλαψα όσο δεν έχω ξανακλάψει ποτέ στην ζωή μου.

Έκλαψα για όλα και για τίποτα.

Για μένα που αλλάζω,για σένα που δεν έχω,για την μοναξιά που νιώθω όλο και πιο πολύ να με κατακλύζει.

ΦΟΒΑΜΑΙ.

Μ'ένα φτερό πως θα πετάξω;

ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ.

Απλά να είσαι δίπλα μου.

Τίποτε άλλο δεν θέλω.

Να ξέρω πως νοιάζεσαι μόνο.

Ίσως  νιώθεις κι εσύ έτσι.Βλέπω το βλέμμα σου που για μερικές στιγμες γίνεται μελαγχολικό.

Γιατί να βασανιζόμαστε μικρό μου;

Γιατί κι άλλος πόνος;

Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.Ειδικά τώρα.

Μόνο εσύ με καταλαβαίνεις και μόνο εγώ σε καταλαβαίνω πραγματικά.

Έχουμε έναν δικό μας τρόπο επικοινωνιας και το ξέρεις...

Τέλως πάντων..

Δεν ξέρω πως κατέληξα να μιλάω για σένα-όπως πάντα-,όμως δεν θα σβήσω αυτά που έγραψα.

Βαρέθηκα να με βάζουν σε καλούπια!

Ας είμαι ο εαυτός μου εδώ τουλάχιστον..

Καληνύχτα,

Έχω να γράψω και μια έκθεση βλέπετε =/

Κρίστ..

Είμαι εγώ,μ ακούς;

Από τα λίγα ποιήματα που ενίοτε με συγκινούσαν.

Ένας πραγματικός  ύμνος στον έρωτα.

Ταξιδέψτε...

Οδυσσέας Ελύτης ''ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ''

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.


ΙΙ.

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουσαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα , μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο , τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.


ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν , κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,μ’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή

Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια

Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.


VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !


VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.

Κρίστ.

The pain is here again.

-Μ'αγαπάς;

-'Oσο τίποτε άλλο.

-Είσαι ερωτευμένη μαζί μου;

-Όσο ερωτευμένος είναι κι ο ήλιος  όταν γλυκοφιλάει την θάλασσα...

-Μέχρι που θα έφτανες για μένα;

-Μέχρι το τέλος της ύπαρξής μας.

-Θα μ'αγαπάς για πάντα;

-Και πιο πολύ.

-Κι εγώ.

-Λες ψέματα.

-Δεν με πιστεύεις;

-Όχι.

-Γιατί;

-Γιατί τα μικρά σύννεφα δεν αγαπάνε.Οι άλλοι τα αγαπάνε,για τα όνειρα που τους προσφέρουν βλέποντάς τα ν αλλάζουν μορφές.

-Κι εγώ για σένα τι μορφή έχω;

-Ενός άσπρου τριαντάφυλλου.Πληγώνει άθελά του αυτόν που θέλει να αγαπήσει την ομορφιά του.

-Δεν θέλω να σε πληγώνω.

-Το ξέρω.Γι αυτό είσαι άσπρο..Aγνό κι αμόλυντο..

-Συγγνώμη.

-Μην ζητάς συγγνώμη.

-Σ αγαπώ.

-Μην το λες αν δεν τον εννοείς.Σε παρακαλώ.

-Το εννοώ.Το εννοώ με τον δικό μου τρόπο.Γι αυτό δεν μπορείς να το καταλάβεις.

-Ίσως.Όμως αν δεν λέμε το σ αγαπώ στην ίδια γλώσσα πως θα μπορέσουμε να  ταιριάξουμε τα κομμάτια;

-Με τα μάτια μας.

-Ναι,τα μάτια σου είχαν πάντα μια μυστηριακή δύναμη.Τα δικά μου όμως;

-Και τα δικά σου.Μην τα υποτιμάς.Μπορούμε να τα καταφέρουμε.

-Δεν ξέρω...Αντίο για την ώρα συννεφάκι..

-Ό,τι θες.Αντίο Χριστίνα μου.Εδώ θα είμαι..

-Κι εγώ.

-Τα λέμε λοιπόν.

-Τα λέμε.Κάποτε...

-Κάποτε..Κάτι είναι κι αυτό,έτσι;

-Είναι.Σου δίνει την ελπίδα του ξαναγυρισμού.

-Σ αγαπώ ε;Μην το ξεχνάς.

-Δεν το ξεχνώ.Ούτε εσύ σε παρακαλώ.

-Ποτέ .

Μην λες μεγάλα λόγια αν δεν τα εννοείς.

Πονάει μετά.

Κρίστ.

Ματαιότητα.

Έχετε ποτέ νιώσει ότι η ζωή σας χωρίς ένα συγκεκριμένο άτομο είναι μάταιη;

Έτσι νιώθω τώρα..

Κάθε μέρα το ίδιο μοτίβο.

Σχολείο-διάβασμα-φροντιστήριο-ύπνος..άντε και τα σαββατοκύρικα πιάνο κ γυμναστήριο.

Ενδιάμεσα όμως πάντα,μικρές γουλιές ονείρου..

Σχολείο: το χαμόγελό σου,το περπάτημά σου,ο τρόπος που με κοιτάζεις όταν νομίζεις πως είμαι αλλού-κι όμως εδώ είμαι,μαζί σου-,το άγχος σου μην πεις κάτι λάθος στο άγνωστο,..τα μάτια σου,τα μάτια σου,τα μάτια σου...

Διάβασμα: το πρόσωπό σου ανάμεσα στις λέξεις,ο βελούδινος ήχος του γέλιου σου όταν μπερδεύω τα ρήματα,το χέρι σου πάνω απ τον ώμο μου για να μάθουμε μαζί ιστορία..-δεν χρειάζεται μικρό μου,την ιστορία της ζωής μας την γράφουμε εμείς-..τα μάτια σου,τα μάτια σου,τα μάτια σου..

Φροντιστήριο: δευτέρα κ πέμπτη..είσαι εκεί..ανεβαίνω τις σκάλες κ σε βλέπω..τις κατεβαίνω,είσαι ακόμα εκεί..με εκείνο το ύφος το γλυκά αγχωμένο μήπως δεν  έμαθες τα ρητορικά αρκετά καλά..τα μάτια σου που με κοιτάζουν καθως κατεβαίνω την σκάλα...ένα ψυθιριστό ΄΄γειά '' σου...τα μάτια σου,τα μάτια σου,τα μάτια σου..

Υπνος: είσαι και πάλι εκεί..αυτήν την φορά πιο ζωντανός κι απ την πραγματικότητα..μου δείνεις ραντεβού κάθε μέρα την ίδια ώρα..εκεί..στα πολύχρωμα όνειρά μας...εκεί που δεν επικρατεί λογική αλλά μόνο συναίσθημα..μόνο εκεί σε νιώθω πραγματικά..σ ευχαριστώ που είσαι πάντα συνεπής σε αυτό το ραντεβού μας...

Τα μάτια σου,τα μάτια σου,τα μάτια σου....

Είναι μαζί μου και είναι ασφαλή.

Τα κουβαλώ πάντα μες στην ψυχή μου..

Όλα τα άλλα μια ματαιότητα.

Μόνο τα μάτια σου....

ΥΓ.Δεν είχα σκοπό να μιλήσω για σένα σήμερα.

Όμως δεν γίνεται αλλιώς...Είναι βλέπεις τα μάτια σου που όλα τ άλλα τα θολώνουν...

Κρίστ.

Η καρδιά μου,εγώ...

-Μ αγαπάει μικρή μου μαργαρίτα;

-..Συγγνώμη.Δεν ξέρω..Τα πέταλά μου δεν μπορούν να προσδιορίσουν τα συναισθήματα ενός αγγέλου που είναι κρυμμένος πίσω από ένα σύννεφο..

-Κρίμα..και ήθελα τόσο πολύ να μάθω..Δεν θέλω  να ζω άλλο με ψευδαισθήσεις..

-Η καρδιά σου τι σου λέει;

-Δεν είμαι εγώ για ν ακούω την καρδιά μου μικρή μου..Τα βλέπει όλα θολά και αλλοιωμένα..Έτσι όπως θέλει αυτή..

-Κι αν αυτά που σου λέει είναι σωστά;Κι αν αυτή τελικά βλέπει πιο καλά απο τις άλλες καρδιές απλά εσύ δεν το ξέρεις;

-Μ έχει προδώσει πολλές φορές...Τα βλέπει όλα ουτοπικά..ιδανικά..

Βλέπει παντού ανθρώπους καλούς,ετοιμους να σ αγαπήσουν κ να τους αγαπήσεις..να τους εμπιστευτείς τα πάντα..Να τους δώσεις εν τέλη ότι πιο πολύτιμο έχεις...την ψυχή σου!

-Αυτό έκανες κι εσύ;Του έδωσες την ψυχή σου;

-..Ναι....αλλά δεν το μετανιώνω..ή τουλάχιστον η  καρδιά μου δεν το μετανιώνει...όπως πάντα..

-Νομίζω πως δεν έχεις καταλάβει κάτι..Η καρδιά σου είσαι εσύ..το σώμα σου..η ψυχή σου..τα συναισθήματά σου..Δεν είστε δύο ξεχωριστές οντότητες αλλά μια..Μην κατηγορείς την καρδιά σου..Είναι ότι πιο πολύτιμο έχεις..Για να του χαρίσεις έτσι απλόχερα την ψυχή σου σημαίνει πως πίστευες πως θα ήταν ασφαλής μαζί του,έτσι;Κ απ την στιγμή που του χάρισες την ψυχή σου του χάρισες μαζί και όλη σου την ύπαρξη..Πρέπει να τον αγαπούσες πολύ..Έπρεπε όμως να ήσουν σίγουρη όταν του πρόσφερες κάτι τόσο πολύτιμο..Ήσουν μικρό ουράνιο τόξο;

-Νομίζω χρησιμοποιείς λάθος χρόνο μαργαριταρένια μου.Ναι,τον αγαπούσα.Όμως και τώρα τον αγαπάω..και πάντα θα τον αγαπάω..ΑΚΟΥΣ; Μιλάει η καρδιά μου τώρα.Δηλαδή εγώ.Εγώ είμαι η καρδιά μου.Εγώ νιώθω,εγώ αγαπώ,εγώ συγχορώ,εγώ υπομένω,εγώ ζηλεύω,εγώ θα είμαι πάντα υπόδουλη των συναισθημάτων μου.Έχεις δίκιο...

Όχι,δεν ήμουν για τίποτα σίγουρη όταν του χάρισα την ψυχή μου.Το μόνο που ήξερα ήταν ότι τον αγαπώ..Κι αυτό μου έφτανε..

Όμως ακόμα πιστεύω πως η ψυχή μου είναι ασφαλής μαζί του.

Όχι,δεν την έχει πετάξει στον δρόμο..Το ξέρω..Απλά το ξέρω..Το βλέπω με τα μάτια της καρδιάς..

-Αυτή δεν έλεγες πως σε πρόδωσε;

-Ναι με πρόδωσε.

Όμως τώρα είναι αλλιώς..

Τώρα έχει καθαρίσει λιγάκι το βλέμμα της..

Έχει αρχίσει και ξεχωρίζει το αληθινό απ το ψεύτικο..

Αρκεί να μην αποδειχτεί πως κι αυτό τελικά ήταν μια πλάνη...

-Και να αποδειχτεί εσύ μην το βάλεις κάτω...Προχώρα..Πάλεψε...Βρες τον εαυτό σου..

Καθάρισε το βλέμμα της καρδιάς σου,όμως άσε και κανά δυό σκουπιδάκια..

Μερικές φορές η πλάνη είναι ότι ακριβώς χρειαζόμαστε μπροστά σ αυτό που δεν θέλουμε να δούμε..

-Το ερώτημα όμως παραμένει..Μ αγαπάει άραγε;Μ αγάπησε ποτέ όσο τον αγάπησα εγώ;

-Σου είπα..Δεν ξέρω..Όμως και να ήξερα δεν θα σου έλεγα..Είναι κάποια πράγματα που απλά πρέπει να τα καταλάβουμε μόνοι μας..Εν τέλη,έχει τόσο μεγάλη σημασία αν σ αγαπάει;Αν τον αγαπάς τόσο πολύ όσο λες,η αγάπη σου θα φτάνει και για τους δυό σας...

-Ίσως....Ίσως δεν θέλω να μάθω και την απάντηση..Φοβάμαι...Ας αφήσω για λίγο ακόμα την καρδιά μου να ζει στις ψευδαισθήσεις...Και θα τον αγαπάω..όπως με συμβούλευσες..θα τον αγαπάω και για τους δυό μας...

-Πρόσεχε μόνο μην χάσεις την αγάπη στον εαυτό σου ουράνιο τόξο μου..

Πρόσεχε...










Αν συναντήσετε κάποιο αγόρι μελαγχολικό, να μαδάει μια μαργαρίτα κάτω από ένα πεύκο, πείτε του παρακαλώ, πως το τελευταίο φύλλο το έχω κρυμμένο στην καρδιά μου.

-αλκυόνη παπαδάκη-

Κρίστ.

Το χρώμα του φεγγαριού

– Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.Δεν άκουσες;Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.

– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

– Τί χρώμα έχει η χαρά;

– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

– Και η μοναξιά;

– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

– Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;

– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.

– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.

– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …

Ζω…

– Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;

– Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μήν αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα απo τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ' αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!

– Ποιός είναι ο δυνατός; Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.

– Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους. Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή,μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.

Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε. Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές. Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:

– Γειά σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!

«Προσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου μ' ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σερνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χαλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ' αγαλματα μόνο δε λυγάνε».

Ονειρεύονται… και ελπίζουν…

– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.

– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.

– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

– Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…

– Σε λίγο θα ξημερώσει… Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται… Ονειρεύονται και ελπίζουν…

αλκυόνη παπαδάκη

''το χρώμα του φεγγαριού''

Kρίστ.

Someday I'll wish upon a star....Wake up where the clouds are far behind me..

Σήμερα σε ονειρεύτηκα..

Δεν έπρεπε και το ξέρω,όμως τα όνειρα δεν τα ορίζεις..

Ήσουν εσύ,χωρίς προσωπείο..χωρίς την ψεύτικη μάσκα σου..

Ήσουν εσύ..όπως ξέρω ότι είσαι πραγματικά..

Μπορεί κι όπως θέλω εγώ να σε φαντάζομαι ότι είσαι..

Δεν έχει σημασία..όνειρο ήτανε..το πιο όμορφο όνειρο..εσύ κι εγώ..

Καθόσουν δίπλα μου,κι άξαφνα το χέρι σου με χάιδεψε απαλά ακολουθώντας την γραμμή του προσώπου μου..ανατρίχιασα όμως δεν μίλησα,ούτε κουνήθηκα..φοβόμουν μην ξυπνήσω..

Έπειτα απο κάμποση ώρα σιωπής,μου ψιθύρισες..''πάμε πιο πέρα;θέλω να σου μιλήσω..''

Σηκώθηκα σιωπηλή χωρίς να σε κοιτάξω..

Πάντα το κάνω αυτό,για να μην προδοθώ..τα μάτια λένε πολλά ξέρεις..

Και τα δικά σου είναι απέραντα λιβάδεια που χάνομαι μέσα τους..

Δεν ξέρω όμως πως έγινε και όταν σηκώθηκα βρέθηκες ξαφνικά μπροστά μου..

Μου έπιασες το χέρι..και τότε εγώ σ αγκάλιασα και σου ψιθύρισα..''συγγνώμη''..

Μείναμε έτσι κάμποσο,μέχρι που ξύπνησα..

Άνοιξα τα μάτια,είδα απέναντι το πιάνο μου..και κατάλαβα..

''Ακόμα ένα όνειρο'',είπα,και δάκρυσα..

Γιατί δεν ήθελα να τελειώσει..ήθελα να ήμασταν έτσι..

Να μ αγαπάς και να σ αγαπώ..να μην κυριαρχεί πάντα η σκληρή λογική μας..

Υποσχέθηκα κάτι στον εαυτό μου όμως και έχω σκοπό να το τηρήσω..

Απλά πρέπει να μάθω να ζω χωρίς εσένα..

Ίσως μόνο με την ανάμνηση..

Κάτι είναι κι αυτό..τουλάχιστον λιγότερο ανώδυνο.

Και όπως σου είπα και στ όνειρό μου..

Συγγνώμη.

Συγγνώμη για ό,τι έκανα και σε πλήγωσα..

Όμως κι εγώ πληγώθηκα..

Οι πληγές μας είναι πολλές λοιπόν..

Δεν κάνουμε εμείς οι δυο μαζί, μικρό μου.

Ο ένας καταστρέφει τον άλλον.

Όμως όπως λέει και η γνωστή μας παροιμία..

''Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε..'':P

θα δείξει στην πορεία..

Τίποτα δεν είναι σίγουρο σε αυτήν την ζωή,να το θυμάσαι..

Ούτε ο ίδιος σου ο εαυτός.

Προφυλαξέ τον λοιπόν.

Καλό δρόμο..

Όποιος κι αν είναι αυτός..

Nα προσέχεις μόνο το συννεφάκι μου..και να το αγαπάς..

Κι ας κρύβει το ουράνιο τόξο..αυτή είναι η δουλειά του..

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου.
Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες.
Και τα ξερά κλαδιά.
Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου.
Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα,
να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη,
ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει.
Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της.
"Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;"
Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.
Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν.
Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που
έχουν τα μάτια της μοναξιάς.
Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

αλκυόνη παπαδάκη
''στον ίσκιο των πουλιών''

Κρίστ.

Πρωτοβρόχια.

Έβρεξε.

Είναι ωραία η βροχή..

Όμως παν απ όλα είναι μελαγχολική..

Σε κάνει και θυμάσαι στιγμές και συναισθήματα που νόμιζες λησμονημένα..

Και τότε αναρωτιέσαι..που κρυβόταν όλος αυτός ο μυστηριακός κόσμος το καλοκαίρι;

Είναι λες και βρίσκεσαι σε άλλο κόσμο,σε άλλη εποχή..

Λες και γύρισες χρόνια πίσω..

Έγινες πάλι το μικρό κορίτσι που κολλούσε την μύτη της στο τζάμι μέχρι να παγώσει και έβαζες στοιχήματα πια σταγόνα θα τερματίσει πρώτη..''σε πέρασε η σταγόνα μου Γιώργο!!!''..

Έγινες ξανά το κορίτσι με τα γυάλινα μάτια που κοιτούσε τις σταγόνες που κυλούσαν μαζί με τα δάκρυά σου..και σκεφτόσουν..σκεφτόσουν ώρες ατέλειωτες..

Έτσι είναι λοιπόν η βροχή.

Γεμάτη μυρωδιές,ήχους και αναμνήσεις..κάθε μυρωδιά,κάθε ήχος και μία ανάμνηση..

γλυκιά,πικρή,μικρή ή μεγάλη..πάντως ανάμνηση.

Οι αναμνήσεις,λένε,έχουν φτιαχτεί για να μας κάνουν έστω και λίγο ευτυχισμένους με στιγμές του παρελθόντος μας..

Εγώ όμως γιατί ποτέ δεν το νιώθω αυτό;

Γιατί νιώθω πάντα πόνο;

Δεν πρέπει οι αναμνήσεις να μας πονούν,λένε.

Αν δεν έχεις όμως άλλη επιλογή;

Κι αν έχεις κι όμως δεν την θες;

Κι αν προτιμάς τον δικό σου πόνο απ τον πόνο των άλλων;

Τότε τι κάνεις;

Απλά συνεχίζεις να θυμάσαι..και να πονάς..

Και να ελπίζεις ότι κάπου μέσα απ την βροχή θα βγει το ουράνιο τόξο και για σένα.

Κρίστ.

Παιδικά παιχνίδια.

Τι με κοιτάζεις
μ' αυτά τα μάτια
αυτό που ζήσαμε
σκοτάδι και μας πνίγει
εσύ μια κούκλα
στα σκαλοπάτια
κι εγώ τρενάκι
που δεν πρόκειται να φύγει.

Και να θυμάσαι..

Οι άνθρωποι θα ξεχάσουν αυτά που έλεγες...
Οι άνθρωποι θα ξεχάσουν αυτά που έκανες...
Αλλά ποτέ δε θα ξεχάσουν πώς τους έκανες να αισθάνονται.

Κι εγώ δεν σε ξεχνώ.

Γιατί μου έμαθες να αισθάνομαι.

Ξέρεις πόσο παραμελλημένο είναι το αίσθημα της αγάπης στις μέρες μας;

Πολύ, μικρό μου...πάρα πολύ.

Εσύ όμως μην φοβηθείς.

Πάμε κόντρα στο ρεύμα..μαζί..ή και χώρια..

Όπως και να χει ποτέ μην δειλιάσεις μπροστά σε αυτό το θαύμα που λέγεται αγάπη.

Καλή σου μέρα μ ένα τραγούδι.

Κρίστ.

ποτέ δεν ξημέρωσε..κι είμαι ακόμα εδώ..

H παρακάτω ιστορία δεν μιλάει για μένα,ούτε την έγραψα εγώ.

Όμως όταν την διάβασα ένιωσα ότι κάπου εκεί μέσα υπάρχω κι εγώ..

Αυτό το κορίτσι είμαι εγώ.

Γιατί ποτέ μου δεν κατάφερα να δω το ξημέρωμα...

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι,που τους έπλασε ο Θεός να μην προλαβαίνουν το ξημέρωμα.Η μέρα τους αρχίζει το δείλι και σβήνει την νύχτα.
Ειναι όλοι εκείνοι που τα όνειρα τους δεν υλοποιούνται ποτέ. Χαϊδεύουν μόνο τις ελπίδες τους και μονολογούν αποφασιστικά: Αυριο!

Τους αναγνωρίζεις πολύ εύκολα: Είναι ο κύριος με το καρτερικό ύφος που στέκεται στην ουρά, ενώ πάντα θα βρεθεί κάποιος να χωθεί για να του πάρει την θέση.
Είναι εκείνη η κοπέλα που δεν τρέχει να προλάβει το λεωφορείο, αλλά προτιμά να περιμένει το επόμενο. Είναι όλοι αυτοί που δεν έχουν την τόλμη να κατακτήσουν τους στόχους τους...

Ετσι ήταν και η κοπέλα της ιστορίας μας. Μοναχική,και απίστευτα ρομαντική, ένιωσε το πρώτο ερωτικό σκίρτημα πολυ νωρίς:
Στην πρώτη δημοτικού!

Ερωτεύθηκε λοιπόν ένα πιτσιρικά συμμαθητή της.
Ηταν ένα ροδοκόκκινο παχουλό αγοράκι, με πράσινα μάτια και καστανόξανθα μαλλιά. Τίποτα το εξαιρετικό, όμως στα δικά της μάτια φάνταζε ως άγγελος. Και έτσι τον αποκαλούσε κρυφά από μέσα της: Ο Άγγελος μου!
Όμως, μόνο από μέσα της. Διότι θα προτιμούσε να αντιμετωπίσει όλους τους δαίμονες τις κολάσεως, παρά να αποκαλύψει σ αυτόν ότι τον αγαπούσε.

Θα σου περάσει,της έλεγε η φίλη της που δεν άντεχε άλλο να ακούει τα ποιήματα για τον κρυφό ερωτά της.
Αλλά δεν της πέρασε.
Ο καιρός περνούσε και το αντικείμενο του πόθου της, της έγινε έμμονη ιδέα.
Πάντα αθόρυβα,άρχισε να τον παρακολουθεί. Ηξερε όλες τις κινήσεις του.
Το περίεργο ήταν,ότι εκείνος δεν κατάλαβε ποτέ τίποτα. Μα και να του το έλεγαν, δεν θα το πίστευε.
Διότι εκείνη,στην προσπάθεια της να μην αποκαλυφθεί,του μιλούσε πάντα ψυχρά. Και ας έλιωνε από αγάπη όποτε τον κοιτούσε.

Τα χρόνια πέρασαν. Η κοπέλα τέλειωσε το λύκειο, και χρειάστηκε να μετακομίσει σε άλλη πόλη.
Μα η σκέψη της ήταν πάντα σε εκείνον. Γνώρισε άλλους ανθρώπους, σχετίστηκε κατά περιόδους με διάφορους άντρες. Τώρα το πάθος της για την πρώτη της αγάπη μεταβλήθηκε σε ένα τρυφερό συναίσθημα που δεν την πόναγε πια.

Παντρεύτηκε μάλιστα, και λίγο αργότερα γέννησε ένα αγοράκι.
Το βάφτισε Αγγελο...

Κάποτε, τριαντάρα πια, έμαθε ότι η παλιά της τάξη, θα συγκεντρώνονταν κάπου.
Ετσι για να θυμηθούμε τα παλιά έγραφε η πρόσκληση.

Εφτασε εκεί συγκινημένη. Ηταν όλοι μαζεμένοι.Και εκείνος επίσης. Μιλησανε για όλα και για τίποτα, όπως γίνεται συνήθως σ αυτές τις συγκεντρώσεις
Εκείνος ήταν παντρεμένος, είχε μάλιστα και 3 παιδάκια.
Ολα ήταν μια χαρά.
Μέχρι που εκείνος, της ειπε χαμογελώντας: "δεν θα το πιστέψεις,αλλά όταν ήμουν πιτσιρικάς, ήμουν άγρια τσιμπημένος μαζί σου. Αλλα πως να σου το έλεγα, ήσουνα πάντα τόσο ψυχρή μαζί μου!"
Yπαρχουν κάποιοι άνθρωποι που ποτέ δεν προλαβαίνουν το ξημέρωμα...

Κρίστ.

Αδιέξοδο.

Ξέρει κανείς ποιός δρόμος οδηγεί στην ευτυχία;

Γιατί έχω φτάσει σε σταυροδρόμι και δεν ξέρω προς τα που να στρίψω..

γαμώτο.

είσαι πραγματικά εσύ;

αν ναι,δείξε μου ένα σημάδι.

ΑΠΟΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ.

Και τότε θα τον βρω τον δρόμο..

Όσο πάει και τρελαίνομαι

Το βλέπω..

ΥΓ1.νομίζω οτι τελικά οι πιο λογικοί άνθρωποι αυτού του κόσμου είναι οι τρελοί.

ΥΓ2.Τελευταία δεν είμαι καθόλου καλά.

(μάλλον φταίει το ότι ανοίγουν τα σχολεία κι αυτό από μόνο του είναι μια τρέλα χωρίς γυρισμό)

ΥΓ3.Αφιερώνω αυτό το τραγούδι σε μένα..ελπίζω ο δρόμος που θα πάρω να μην οδηγεί σε αδιέξοδο..

ΥΓ4.Συγγνώμη για τα πολλά υστερόγραφα :P

Κρίστ.

Kά9ε τέλος, μια νέα αρχή.

Τέλειωσε λοιπόν κι αυτό.

Κ κάτι άλλο 9α ξεκινήσει..

όπως γινόταν πάντα,όπως 9α γίνεται πάντα..

απλά 9έλω να σου πω μόνο αυτό.

Σ ευχαριστώ

Σ ευχαριστώ μέσα από τα βά9η της ψυχής μου..

η παρουσία σου την συγκεκριμένη στιγμή ήταν κάτι παραπάνω από λύτρωση για μένα..

μ έκανες να ξαναγεννη9ώ απ την αρχή..

να καταλάβω ποια είμαι και τι μπορώ να κάνω..

να καταλάβω ότι η αγάπη δεν δημιουργείται με το να εξαναγκαζεις τον εαυτό σου ν αγαπήσει..

η αγάπη κοιτάει καρδιές,όχι μάτια..

κι εγώ σε κοίταξα στα μάτια..γιατί δεν μπορούσα να σε κοιτάξω στην καρδιά..

η καρδιά μου κοίταζε αλλού.. κι ας μην ή9ελα να το παραδεχτώ..

την αγάπη δεν την ελέγχεις λοιπόν..

το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να την κρύψεις βα9ιά μέσα σου και να μην την αφήσεις να βγει έξω,ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!

(ή μάλλον για όσο αντέξεις..)

αντίο λοιπόν κ σε σένα.

..όλοι η ζωή μας ένα ψέμα γεμάτο αντίο..

Σ ευχαριστώ.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλον μες στα μάτια,
γιατί κα9ρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν κομμάτια..

-αλκίνοος ιωαννίδης-

Κρίστ.